Raskalnikov, maddi durumlardan hukuk eğitimi yarıda bırakmış, kirasını bile ödeyemediği pis, köhne odada yaşayan öğrencidir. Maddi olarak çok sıkıştığında değerli eşyalarımı bırakıp karşılığında para aldığı tefeci kadın vardır ve kitabın başında planlarını aklından geçirmek için son kez ona saatini bırakma bahanesiyle gider ve parayı alıp çıkar.
Raskolnikov aldığı parayla meyhaneye gidip,Marmeladov'un yan masasına oturup sohbet etmeye başlar. Eski memur Marmeladov eşini ve çocuklarını seviyor ama alkoliktir.O kadar ki ailenin geçimi için büyük kızı Sonya fahişelik yapmaktadır. “Ne kadar fedakar bir kız bu Sonya” diye düşünür,Raskalnikov.
Eve geldiğinde annesinden mektup gelmiştir. Annesi kız kardeşi Dunya'nın Luzhin adında çift memurluğu olan biriyle evleneceğini yazmıştır.Luzhin onların yanına gelmelerini çok kötü koşullar altında da olsa da sağlayacaktır. Bu kötü yolculuk ile ailesinin aşağılandığını anlayan
Raskolnikov “Bu evlilik olmayacak” der.
Dışarı çıkar, dolaşır ve yorgun düşüp uyuklar.Kötü bir rüyadan uyandıktan sonra baltayı alarak tefeci kadının evine gider ve önce onu sonra kızkardeşini öldürür.
Annesi ve kızkardeşi geldiğinde Raskalnikov, kardeşinin nişanlısı ile kavga eder ve onları üniversite arkadaşı Razumukin'e emanet ederek terk eder.Sonya ile babasının cenazesinde tanışır ve ona her şeyi itiraf eder. Sonya da ona polise itiraf et ve Tanrıya sığın der.
Raskolnikov vicdanının azabına dayanamayıp suçunu polise itiraf eder. Bu arada Razumukin ve kardeşi evlenmiştir.
Mahkeme;iyi hal, parayı kullanmadığı,üniversite öğrenimi ve kendi teslim olmasından dolayı, az bir cezayla 8 yıl kürek mahkumiyetine cezası verir.Sonya, Raskolnikov’u ziyaret eder ve ailesinden haberler getirir.
Raskolnikov,Sonya’nın sevgisi ile hayata bağlanır ve gelecek planlarını beraber hayal etmeye başlarlar.
Bu roman bana 16 yaşında da 29 yaşında da suç gerçekten nedir? Kötü insanları öldürmeli miyiz? sorunu sordurdu.Kitapta her cümlede bir anlam, düşünce gizli çok dikkatli ve sakin kafayla okumanızı tavsiye ederim.
·
4 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Bence, suç, eylemimi gerçekleştirdikten sonra kafamda çıkan kavgadır. Yani şunu demek istiyorum, gerçekleştirdiğim bir eylem düşüncesel bir kavga yaratıyorsa eğer, suç işlemişimdir. Tabii, bu kavganın cephelerinde sadece ben varsam öyledir. Her iki taraftaki düşüncelerin de bana ait olması şart. Aksi takdirde, yargımın zaten önemi kalmıyor.
Kötü insanları öldürme konusunda ise diyebileceğim çok şey var. Ama bir tanesi önemli sadece. Kötü insanın tanımı nedir? Genel bir yargı ya da kabul var mı? Bence, iyii ve kötü kavramları özneldir. Eğer böyle bir zorunluluk gelirse, dünyada tek bir kişi kalana kadar cinayetler ve katliamlar devam eder diye düşünüyorum. Naçizane düşüncelerim böyle.
Dip Not: Dostoyevski, adamdır!