“Güçlüler, güçsüzleri incitemeyecek kadar güçsüz olunca; güçsüzler çekip gidecek kadar güçlü olmak zorundaydılar.”
Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği, Milan Kundera’nın okuduğum ilk kitabıydı. Yazarın üslubuna, diline tek kelimeyle hayran kaldım. Altı çizilesi cümlelerle dolu, uzun uzun düşünerek okunması gereken kitaplardan biri oldu benim için. Başlamadan önce acaba yaşadığımız bu dönem için biraz ağır kaçar mı diye tereddütüm vardı ama aksine akıcı yapısıyla elimden bırakamadım desem yeridir.
Arka planda 1960’ların sonu Çekoslovakya’da yaşananları, merkezinde ise birbirinden farklı dört karakteri, bu karakterlerin kendileriyle ve çevreyle yaşadıkları çatışmaları okuyoruz. Özellikle yaptığımız seçimler, hayatımızdaki tesadüfler, aşk ve özgürlük kavramlarını sorguluyor yazar ve bunu yaparken ara ara bizimle konuşarak yarattığı tartışmaların içine sokuyor. Kundera’nın bu anlatım tarzını çok beğendim fakat şunu da söylemeliyim ki sonlara doğru bazı yerler biraz fazla soyut geldi bana.
Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği, aşk, felsefe ve tarihin iç içe geçtiği, kolay kolay aklımdan çıkmayacak, çok etkileyici bir romandı.
“Mezarlık kendini beğenmişliğin taşa dönüşmüş hâliydi...”
“Gerçekten de, gündüz okunsun diye yazılmış kitaplar vardır, bir de sadece geceleri okunabilecek olanlar.”
·
64 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.