“Olağanüstü Bir Gece”, kalbimin kıyısına sessizce dokunan bir anlatıydı. Hayatın sıradanlığında duygularını kaybetmiş bir adamın, küçücük bir anla kendini yeniden bulmasını okurken, ben de içimde unutulmuş yerlere uğradım. Zweig’in kelimeleri bazen bir fısıltı, bazen tokat gibiydi… Kısa ama sanki içimde uzun bir yol yürüdüm. İnsan bazen kendini bulmak için kaybolmalıymış, bunu en çok bu kitapla anladım.
·
86 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.