“Uçurtmayı Vurmasınlar”, küçük bir çocuğun gözünden, büyüklerin karanlık dünyasını anlatan sarsıcı bir hikâye. Cezaevi gibi soğuk, kapalı bir yerde bile bir çocuğun hayal gücüyle nasıl bambaşka bir evren kurabileceğini, umudun en çorak topraklarda bile filiz verebileceğini gösteriyor.
Küçük Barış’ın gözlerinden izlediğimiz dünya, hem içimizi ısıtıyor hem de derin bir hüzünle sarsıyor. Çünkü Barış’ın masum bakışları, büyüklerin adaletsizliğini, şiddetini ve umutsuzluğunu örtbas etmiyor; aksine daha da görünür kılıyor.
İnci Aral, dili öylesine yalın ve güçlü kullanıyor ki, hiçbir sahne abartılı ya da yapay durmuyor. Her şey, tam da bir çocuğun anlatacağı kadar sade, ama bir yetişkinin taşıyamayacağı kadar ağır.
Kitap boyunca uçurtma, bir özgürlük ve umut simgesi hâline geliyor; Barış’ın hayalindeki gökyüzü, demir parmaklıklar arasından bile görünmeye devam ediyor. Ama o gökyüzüne ulaşmak, her zaman mümkün olmuyor.
Ve bazen, en masum hayaller bile, büyüklerin acımasız dünyasında “vurulabiliyor.”
“Uçurtmayı Vurmasınlar”, bize unuttuklarımızı hatırlatan bir kitap:
Masumiyeti, özgürlüğü, hayal kurmanın kıymetini…
Ve en çok da, umut ederken bile diken üstünde yaşamayı öğretmeye çalışan bir dünyanın, çocuk ruhunda nasıl kapanmaz yaralar açtığını.
Kitabın son sayfasını kapattığımda uzun süre gözlerimi kapatıp düşündüm:
Bazı uçurtmalar asla vurulmamalıydı.
Ve bazı umutlar, büyüklere rağmen, hep gökyüzüne salınmalıydı.
Uçurtmayı Vurmasınlar 
Feride Çiçekoğlu
Uçurtmayı Vurmasınlar Feride Çiçekoğlu
·
345 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.