Osman Cemal Kaygılı, Çingeneler kitabında bizi bir İstanbul masalına davet ediyor.
Ama bu, bildiğimiz o görkemli İstanbul değil. Daha çok, kenar mahallelerdeki tozlu sokaklarda, tef sesleriyle dans eden, kendi dünyasında yaşayan ama hep biraz dışarıda bırakılmış bir halkın masalı...
Çingenelerin hayatına dair ne bir süsleme var kitapta ne de bir önyargı. Kaygılı gözlemlemiş, oturmuş, dinlemiş ve bize aktarmış. Sanki onların içinden biriymiş gibi, bir mahalle sakini edasıyla anlatmış yaşantılarını. Ne yüceltmiş ne de yerip küçümsemiş.
Fal bakmalarını, düğünlerini, çalgılarını, çengilerini, yaşayış biçimlerini öyle sade ve doğal bir dille yazmış ki, okurken hepsi gözünüzde canlanıyor.
Çingene kültürüne ilgi duyanlar için, ya da eski İstanbul’un bir köşesinde kalmış hayatları merak edenler için çok güzel bir kitap.
Ben okurken düşündüm:
Biz insanlar ötekileştirmeyi ne kadar da seviyoruz. Bunu ne hakla yapıyoruz, gerçekten bilmiyorum.
İzlerken, okurken üzülüyoruz da, yaşarken kimse kimsenin hikâyesini dinlemiyor. Peşin hükümlerle yaşıyoruz.
Bu kitap biraz da bunları düşündürdü bana.
Okuyun, tavsiyemdir.
·
229 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.