Yalnızca Kendinden KaçıyorsunDuygu ve Düşünce
Nietzsche 
Friedrich Nietzsche yi ve felsefesini ilk okuyuşumdu uzun bir süre etkisinden çıkamayacak gibi hissediyorum kendimi. İlk kez bir kitabı bu kadar uzun bir zaman dilimine yayarak okudum açıkçası bir çok yerde de uzun uzun düşünmemi sağladı . Kitabı daha sonraki yaşlarımda mesela 10 yıl sonra tekrar okumak istiyorum muhtemelen şimdikinden çok daha fazla etkileyecektir beni ( bu durum her ne kadar beni korkutsa da bir kez o tadı aldım bırakamam.) Doktorun tuzağına kendisi düşmesi çok ironikti .
Nietzschenin Tanrı hakkındaki düşünceleri hariç bir çok görüşüne katıldım ve haklı hemde çok haklı ne diyebilirim ki ... Bir umut sonda Nietzsche Doktorun teklifini kabul eder sanmıştım ama yanıltmadı ;)
Kitapta da söylendiği gibi yalnızca kendimizden kaçıyoruz kimi duyguları bastırıyor görmezden geliyoruz halbuki o hâlâ orada ve sen onun köküne inmediğin sürece karşına bugün olmasa da yarın veya bir kaç yıl sonra muhakkak çıkacak. Çaresizce asla yaşamadığım bir hayatın düşünü kurduğum çok oldu ancak o düşte mutluydum ya da öyle sanıyorum bilemiyorum. Yirmi yaşıma gireceğim ama kendimi nedense daha da yaşlı hissediyorum doktor da diyordu ya kendimi yirmi yaşımdan beri kırkımı yaşıyorum . Bir insanı sevmek ona güvenmek oldukça meşakkatli bir iş hele birde tam bunları aşmışken ihanete uğramak büyük bir yıkım . Kitabı okuyanlar Nietzschenin yıkımını anlarlar ama gerçekten de tam anlamıyla anlarlar mı ? Kitabı okurken Nietzschenin migreni belkide kitabın son sayfasını çevirdikten sonra hepimize geçti kim bilir .
Dostu affetmek cidden düşmanını affetmekten kat be kat daha zor ... Bir arkadaşım vardı ümit etmekten korkardı bu yüzden hiç umuda yolculuk yapmazdı Nietzschenin "Ümit kötülüklerin en kötüsüdür , çünkü işkenceyi uzatır " demesi bana onu hatırlattı , ümit etmek çok acı bir o kadar da büyük bir dayanma gücü veriyor bence sizce ümit cidden bu kadar kötü mü? Sevgi konusunu çok düşünmüşümdür bir insan nasıl olur da başka bir insanı sevebilir kendi vardığım (kitapta da söz edildiği gibi )sonuç biz sevmeyi seviyoruz karşıdaki herhangi biri olabilir yeterki o duygu aynı olsun . Nietzsche İtalya'ya Zerdüştün yanında gitti ya da gitmedi kurgu bilmiyorum ama terapilerde sadece Doktor Breuer' u değil bende vardım ve beni de sözleriyle çok etkiledi. Hepimizin yalnız öleceği , cesaret etmemiz gerektiği ve neysek o olalım tek ödevimizin kendimiz olmak gerektiği notlarıyla incelememi bitiriyorum.
" Hangi yıldızlardan düşüp geldik her birimiz buraya ?"
Kitapla kalın sevgiler ~~nieys 
Nietzsche Ağladığında 
Irvin D. Yalom
[Bu arada kitabı okumak isteyenler bu yükü almak istiyosanız hiç vakit kaybetmeden başlayın derim :) ]
Friedrich Nietzsche yi ve felsefesini ilk okuyuşumdu uzun bir süre etkisinden çıkamayacak gibi hissediyorum kendimi. İlk kez bir kitabı bu kadar uzun bir zaman dilimine yayarak okudum açıkçası bir çok yerde de uzun uzun düşünmemi sağladı . Kitabı daha sonraki yaşlarımda mesela 10 yıl sonra tekrar okumak istiyorum muhtemelen şimdikinden çok daha fazla etkileyecektir beni ( bu durum her ne kadar beni korkutsa da bir kez o tadı aldım bırakamam.) Doktorun tuzağına kendisi düşmesi çok ironikti .
Nietzschenin Tanrı hakkındaki düşünceleri hariç bir çok görüşüne katıldım ve haklı hemde çok haklı ne diyebilirim ki ... Bir umut sonda Nietzsche Doktorun teklifini kabul eder sanmıştım ama yanıltmadı ;)
Kitapta da söylendiği gibi yalnızca kendimizden kaçıyoruz kimi duyguları bastırıyor görmezden geliyoruz halbuki o hâlâ orada ve sen onun köküne inmediğin sürece karşına bugün olmasa da yarın veya bir kaç yıl sonra muhakkak çıkacak. Çaresizce asla yaşamadığım bir hayatın düşünü kurduğum çok oldu ancak o düşte mutluydum ya da öyle sanıyorum bilemiyorum. Yirmi yaşıma gireceğim ama kendimi nedense daha da yaşlı hissediyorum doktor da diyordu ya kendimi yirmi yaşımdan beri kırkımı yaşıyorum . Bir insanı sevmek ona güvenmek oldukça meşakkatli bir iş hele birde tam bunları aşmışken ihanete uğramak büyük bir yıkım . Kitabı okuyanlar Nietzschenin yıkımını anlarlar ama gerçekten de tam anlamıyla anlarlar mı ? Kitabı okurken Nietzschenin migreni belkide kitabın son sayfasını çevirdikten sonra hepimize geçti kim bilir .
Dostu affetmek cidden düşmanını affetmekten kat be kat daha zor ... Bir arkadaşım vardı ümit etmekten korkardı bu yüzden hiç umuda yolculuk yapmazdı Nietzschenin "Ümit kötülüklerin en kötüsüdür , çünkü işkenceyi uzatır " demesi bana onu hatırlattı , ümit etmek çok acı bir o kadar da büyük bir dayanma gücü veriyor bence sizce ümit cidden bu kadar kötü mü? Sevgi konusunu çok düşünmüşümdür bir insan nasıl olur da başka bir insanı sevebilir kendi vardığım (kitapta da söz edildiği gibi )sonuç biz sevmeyi seviyoruz karşıdaki herhangi biri olabilir yeterki o duygu aynı olsun . Nietzsche İtalya'ya Zerdüştün yanında gitti ya da gitmedi kurgu bilmiyorum ama terapilerde sadece Doktor Breuer' u değil bende vardım ve beni de sözleriyle çok etkiledi. Hepimizin yalnız öleceği , cesaret etmemiz gerektiği ve neysek o olalım tek ödevimizin kendimiz olmak gerektiği notlarıyla incelememi bitiriyorum.
" Hangi yıldızlardan düşüp geldik her birimiz buraya ?"
Kitapla kalın sevgiler ~~nieys Nietzsche Ağladığında Irvin D. Yalom
[Bu arada kitabı okumak isteyenler bu yükü almak istiyosanız hiç vakit kaybetmeden başlayın derim :) ]·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.