"Tutunamayanlar, aslında hepimizin aynaya bakmaya korktuğu tarafı anlatıyor. Selim Işık’ta biraz kendimi, biraz kaybettiklerimi buldum. Anlatımı karmaşık ama hissettirdikleri son derece net: Bu dünyada bazı insanlar hiçbir yere ait olamaz. Oğuz Atay, kelimelerle değil, boşluklarla da çok şey anlatıyor."
“Bu kitapta kaybolmak kolay, ama aynı zamanda kendini bulmak da. Belki de ‘tutunamamak’ en gerçek insan halidir.”
"Yazarla kitap değil de iki hafta boyunca terapi yaptım sanki. Her sayfada ya kahkaha attım ya içim sıkıldı. Yine de son sayfada kapattığımda bir boşluk hissettim: galiba ben de tutunamayanlardanım."
“Sizce Selim Işık gerçekten yaşadı mı, yoksa hepimizde bir parça mıydı?”