Şiir kadar yoğun düzyazılar
Öncelikle kitabı bitirmekte zorlandığımı itiraf etmeliyim. Kısa bir kitap ancak bana pek hitap etmediği için bitirmek zor oldu.
Yazar, şiirlerde bulunan duygu yoğunluğunu düzyazı ile vermeyi denemiş; bu konuda da kendini son derece haklı görmüş. Zira neden haklı görmesin? Herkes istediği konuda özgür hareket edebilmeli. Bu tarzı çok beğenenler olmuştur eminim ancak benim tercihim bilindik nazım birimlerine sahip şiirler okumak.
Kitabı bana tavsiye eden arkadaşım ilk okumasında yarım bıraktığını ancak doğru zamanda okuduğunda çok sevdiğini belirtti. Belki ben de yanlış zamanda okumuşumdur. Aslında sakin ve dingin kafayla okunduğunda kitaptaki tüm o üstü kapalı ifadelerin anlamlandırılabileceği kanaatindeyim
Son olarak kitabın içeriğine değineceğim. Kitap, içinde birçok kısa hikaye barındırmakta. Ancak tabi ki bunlar alışkın olduğumuz hikayelerden değil. Çok fazla soyut ifade ve üstü kapalı anlatım bulunmakta. Öyle ki bazı ardışık cümleler arasında anlam bütünlüğü kaybolmuş durumda. Kısaca ara ara, bunun önceki cümleyle alakası ne?, diyebilirsiniz.
Şunu da belirtmem gerekiyor ki bazı kısımlarda çok derin anlamlar çıkardığım oldu. Hiçbir şey anlamadım desem haksızlık etmiş olurum. Anladığım kadarıyla da kitapta yaşlıya, yoksula, kimsesizlere bir acıma duygusu hakim. Aynı zamanda bence üstü kapalı olarak hayat zor olsa da yaşamak, ayakta kalmak gerektiği anlatılmış.
Bir çırpıda değil de üzerine düşünerek okumanız gerektiğini düşünüyorum. İkinci defa okuyacak olursam ben de öyle yapacağım.
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.