AŞK BAHANE!
Aşk bahane dedim çünkü insan bazen görünür olmak için olmadık şeyler yapar ve kahramanımız Feribe de kırıldığı yerden görünür olmak istedi. Hikeye Feribe karekterinin çektiği aşk acısını unutmak için gittiği MİM(Mazi İmha Merkezi) ekseninde şekilleniyor. Aslında 
Nermin Yıldırım klasik terapi olayını bu şekilde kurgulamış. Biraz ütopik fakat günün sonunda yaşadığımız çoğu şey de böyle değil mi?
Hikayenin başlarında kahramana biraz kızabilir, yer yer büyük laflar edebilirsiniz. Muhtemel yazar da bunu istiyor. Fakat hikaye devam ettikçe aslında meselenin aşk olmadığını, aşkın sadece bir sonuç olduğunu sizler de göreceksiniz. Karekterin kullandığı bastırma savunma mekanizması hikayede oldukça iyi kurgulanmış.
Kahramanın kendi ağzından yazdığı şu cümleler kitabın özeti bence: “Büyüyünce yazar olmak isteyen hayalperest ergen mi? Çok mutlu sandığı annesini salonun tavanın da sallanırken gördükten sonra, artık hiçbir şey istemediğini fark eden bahtsız liseli mi? Her sabah kalkıp neden gittiğini bile bilmediği fakültenin yolunu adımlayan umutsuz üniversiteli mi? Sefil bir bankonun ardında oturup bütün gün banknotları ve saniyeleri sayan bezgin bankacı mı? Aile kurmak la yarım kalmış bir şeyleri tamamlayabileceğini umarak, apar topar evlenen eksik kadın mı? Önce çocuk istediğine karar verip hamile kalan, sonra içinden bir anne çıkaramayacağını anlayıp kürtaj olan yarım kalmış anne mi? Beklenmedik bir aşkın kollarında, uzun zaman evvel emekliye ayrıldığı yaşama sevincini arayan aptal aşık mı? Neşesini ararken kendini kaybeden aşk kurbanı mı? Hangisi bendim? Aşk acımı unutmak için bunların hangisini affetmeliydim?” Feribe asla tam olamamış bir kadın. Bu nedenle hayata karşı öfkeli. Bu nedenle de en büyük öfkeyi kendine gösteriyor ve hayatta yapmam dediği şeyi yapıyor.
Terapi sürecinde danışman danışanına sihirli bir değnekle yardım etmez. İçine ayna tutmasını sağlar, kendi içine dönmesine yardımcı olur. Zira MİM de bunu yapıyor ve Feribe geçmişte gömdüğü tramvalarıyla yüzleşiyor. Yine bu arayışta kişi doğru yolda ilerlerse varoluşsal sancılarını da azaltabilir. Sona erdirir diyemiyorum çünkü mutlak mutluluk diye bir şey yoktur. Bu yolculuğun sonunda Feribe kendini buluyor.
Nermin Yıldırım eser boyunca kadın olmak üzerine sistem eleştirileri de serpiştirmiş kitaba. Yerinde bir kullanım mı çok emin değilim. Çünkü ülkemizde kadına şiddet meselesi hassas bir nokta. Söyledikleri şeyler çok doğru( mahkemede takım elbise indirimi vs.) fakat eşini aldatmış bir karakter üzerinden yapılan sistem eleştirisi çok da oturmamış gibi geldi bana. Feribe karekterinin hayatı çok ciddiye almayan tavrı ve şakalar biraz zorlama geldi. Yine Feribe karekterinin kocası yok böyle bir adam dedirtti.
Sonuç olarak akıcı ve dersler çıkarılabilecek bir kitap. Okunması için tavsiye edebilirim. Okuyucusuna keyifli okumalar.
Nermin Yıldırım klasik terapi olayını bu şekilde kurgulamış. Biraz ütopik fakat günün sonunda yaşadığımız çoğu şey de böyle değil mi?
Hikayenin başlarında kahramana biraz kızabilir, yer yer büyük laflar edebilirsiniz. Muhtemel yazar da bunu istiyor. Fakat hikaye devam ettikçe aslında meselenin aşk olmadığını, aşkın sadece bir sonuç olduğunu sizler de göreceksiniz. Karekterin kullandığı bastırma savunma mekanizması hikayede oldukça iyi kurgulanmış.
Kahramanın kendi ağzından yazdığı şu cümleler kitabın özeti bence: “Büyüyünce yazar olmak isteyen hayalperest ergen mi? Çok mutlu sandığı annesini salonun tavanın da sallanırken gördükten sonra, artık hiçbir şey istemediğini fark eden bahtsız liseli mi? Her sabah kalkıp neden gittiğini bile bilmediği fakültenin yolunu adımlayan umutsuz üniversiteli mi? Sefil bir bankonun ardında oturup bütün gün banknotları ve saniyeleri sayan bezgin bankacı mı? Aile kurmak la yarım kalmış bir şeyleri tamamlayabileceğini umarak, apar topar evlenen eksik kadın mı? Önce çocuk istediğine karar verip hamile kalan, sonra içinden bir anne çıkaramayacağını anlayıp kürtaj olan yarım kalmış anne mi? Beklenmedik bir aşkın kollarında, uzun zaman evvel emekliye ayrıldığı yaşama sevincini arayan aptal aşık mı? Neşesini ararken kendini kaybeden aşk kurbanı mı? Hangisi bendim? Aşk acımı unutmak için bunların hangisini affetmeliydim?” Feribe asla tam olamamış bir kadın. Bu nedenle hayata karşı öfkeli. Bu nedenle de en büyük öfkeyi kendine gösteriyor ve hayatta yapmam dediği şeyi yapıyor.
Terapi sürecinde danışman danışanına sihirli bir değnekle yardım etmez. İçine ayna tutmasını sağlar, kendi içine dönmesine yardımcı olur. Zira MİM de bunu yapıyor ve Feribe geçmişte gömdüğü tramvalarıyla yüzleşiyor. Yine bu arayışta kişi doğru yolda ilerlerse varoluşsal sancılarını da azaltabilir. Sona erdirir diyemiyorum çünkü mutlak mutluluk diye bir şey yoktur. Bu yolculuğun sonunda Feribe kendini buluyor.
Nermin Yıldırım eser boyunca kadın olmak üzerine sistem eleştirileri de serpiştirmiş kitaba. Yerinde bir kullanım mı çok emin değilim. Çünkü ülkemizde kadına şiddet meselesi hassas bir nokta. Söyledikleri şeyler çok doğru( mahkemede takım elbise indirimi vs.) fakat eşini aldatmış bir karakter üzerinden yapılan sistem eleştirisi çok da oturmamış gibi geldi bana. Feribe karekterinin hayatı çok ciddiye almayan tavrı ve şakalar biraz zorlama geldi. Yine Feribe karekterinin kocası yok böyle bir adam dedirtti.
Sonuç olarak akıcı ve dersler çıkarılabilecek bir kitap. Okunması için tavsiye edebilirim. Okuyucusuna keyifli okumalar.··
208 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
