Hayat durmuştu âdeta sokaklarda. Bina mezarlığı, araba mezarlığı, ve insan mezarlığı iç içeydi, karton misali birbiri üstüne yığılan evler, demir yığınından başka bir şey ifade etmeyen küle dönmüş arabalar...
Ve her şeye rağmen yaşamak için bir şeyler yapan Gazze halkı ...
Sümeyye,Yasir ve oğulları Ammar ile birlikte yaşam mücadelesi veriyordu herkes gibi . Ta ki o güne kadar.
Gazze halkının kaderi gelip onları da bulmuştu sonunda .
Gözyaşları ile okuduğum kitaplardan biri Ammar .
Enver Taşpınar'ın daha önce Fotoğraf Ağacı kitabını okumuş ve çok beğenmiştim . Bu kitabını da okumasam olmazdı. Yürek acıtan bir hikâye Ammar ve ailesinin yaşadıkları .
Hayattan bir gün daha... İnce ince süzüyordu yağmur tanelerini. Kendine has kokusuyls barut kokusunu bastırmaya başlamıştı Gazze sokaklarında... Çetin geçen kışın ardından baharın kapısını aralayan bu yağmur, insanların yüzlerinde tebessüm oluşturmuştu günlerden sonra İlk defa. Yeni bir hayat demekti bahar , yeniden uyanış, yeni umutlar her insan için hemen hemen aynı duyguları beraberinde getiriyordu.
8 yaşındaki Ammar'ın yaşadıkları ve sonradında annesi Sümeyye'nin kucağından kayıp gidişi ...
Radyoda her gün aynı şeyi tekrarlıyor; dünyanın çoğu yerinde bizim için destek yürüyüşü yapıyorlarmış insanlar. Kaç adım bu ateşi söndürür, taşa dönen yürekleri yumuşatır?
Ammar için ne yazsam az kalır . Kesinlikle şans vermenizi gönül rahatlığıyla tavsiye edeceğim kitaplardan biri.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.