Dava’yı büyük bir dürüstlükle - hem de konusuna değinmeyip spoiler vermeden - yorumlamaya başlıyorum:
Kafka’nın Dava’sını okurken zaman zaman gerçekten sıkıldım; uzun diyaloglar ve hiçbir yere varmayan bazı bölümler, beni metnin içinde kaybettirdi. Ancak bu kayboluş hissi, eserin temasına aslında çok da uygun: adaletin bulanıklığı, bireyin sistem içinde eriyip gitmesi. Yani belki de vermek istediği mesaja uygun olarak, oluşan boğulma hissi romanın bir parçasıydı.
Kolay bir roman değil, ama insanı sorgulamaya zorluyor. Somut sahneler zaman zaman bunaltıcıydı. Finali ise tüm bu çabanın boşluğunu tek bir darbeyle yüzüme çarptı. Baskı hissi son sayfalara kadar iyice derinleşiyor ve insanda iz bırakıyor. Her sayfa kolay okunmuyor ama düşünsel olarak uzun süre etkisinden çıkamayacağım bir roman oldu.
Roman o kadar somut ilerliyordu ki; Kafka’nın beni metaforik bir sona ulaştıracağını tahmin bile edemedim.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.