Cuma hoca’mızın kitabından…
Gecenin en karanlık saatinde, sadece ay tanık olurdu içimdeki fırtınaya. Söyleyemediğim her kelime bir düğüm oldu boğazımda; içimde birikmiş cümleler, sana anlatamadığım her anıya hapsoldu. Ellerim soğuk, ama sensizliğin verdiği boşluktan daha soğuk değil. Herkes gülerken, ben dudaklarımın kıyısında sadece bir hüzün taşıyorum, adını fısıldayan. Anlamazlar, bilmezler ki; sen gitmeden önce benden bir parça alıp gittin, geriye eksik kalan bir ben bıraktın..