The Path of Daggers(Wheel of Time #8) | Hançer Yolu(Zaman Çarkı #8)
Goodreads: 3,7/5
1000kitap: 8,6/10
5/5
“Hayır bir şey öğrendiğini fark etti. Güven bir hançer gibiydi ve kabzası da ucu kadar keskindi.”
Başlarda “Ooo daha çok var, yolumuz uzun...” diyerek ilerlediğim Zaman Çarkı’nda sona doğru yaklaşırken artık minik minik hüzünlenmeler başladı içimde. Çünkü Dünyanın Gözü’nde(ilk kitap) karakterle tanışıp, devam eden her kitapla birlikte karakterlerin büyümesine, gelişimine, macerasına ve yolculuğuna eşlik etmek karakterler ile gönlümde bir bağ kurdu. Her karakter açısından olayları farklı coğrafyalarda, farklı maceralarla okuyabilmek ise bambaşka bir okuma lezzeti sunuyor kitapta. Yine sekizinci kitap olan Hançer Yolu’nda aynı lezzeti alarak keyifli bir okuma süreci geçirdim. Bu kitapta benim en çok sevdiğim karakterlerden birisi olan Mat’i çok az okuyabiliyoruz; hatta neredeyse sadece ismi geçiyor, diyebilirim. Elayne, Nynaeve, Aviendha ve Birgitte Rüzgarlar Çanağı’nı buluyor ve kötü hava şartları için bir zincir kuruyorlar ve o esnada saidin’deki lekeyi hissediyorlar. Zincir esnasındaki lekenin diğer coğrafyalardan hissedilmesi, kurgunun eşsizliğini bir kez daha gösterdi. Perrin ve Faile’nin birliğine Morgase(Maighdin), Lini ve Tallanvor katılması benim için kurguda beklenmedik olaylardan birisiydi ve bence aslında bir kraliçe olan Morgase’in, Faile’nin yardımcısı olmayı kabullenmesi ülkesi için verdiği mücadeleyi bir kez daha okuruna kanıtladı. Morgase, saygı duyduğum karakterlerden birisi eserde. Çünkü serüvenin başlarında Elaida’yı dinlemeyip, Rand al’Thor’u serbest bırakmıştı. Aslında inandığı doğrular için savaşan bir karakter, kızı Elayne de annesine benziyor bence bu açıdan. Elayne demişken, Elayne ve Ilyena için ilginç bir teorim var: Rand her ne kadar Min, Aviendha ve Elayne arasında kalsa da Elayne’nin yeri Rand için bambaşka ve bunu da Ilyena’dan bahsederek ifade ediyor yazar bence. Açıkça ifade etmese de ilerleyen her kitap ile Rand’ın zihninde Lews Therin’in Ilyena’dan bahsetmesi bana bu hissiyatı verdi. Derin bir sevgi işleniyor eserde ama bunu yazar okuruna açıkça bahsetmiyor asla, okurun hissetmesini istiyor. Kitapta sevdiğim ayrı bir detay benim için. Rand al’Thor’un Seanchan’larla savaştığı sahne ise adeta bir film sahnesi yaşattı bana. Her Daim Muzaffer Ordu’yu yenilgiye uğrattığı ve düşmanlarını ağlattığı satırları okurken kafamın içinde Mehter Marşı çalıyordu. Egwene’in Beyaz Kule’ye yönelik açtığı savaşı bir sonraki kitapta okumak oldukça zevkli olacak. Gönül isterdi ki bu kitapta okuyalım ama olmadı. Kitabın sonunda Faile’nin Shaido’larla yaşadığı olay yüzünden Perrin’in sonraki kitapta üzgünüm ama dengesizleşeceğini düşünüyorum. Çünkü Perrin’in, Rand’ın verdiği mücadeleyi tam olarak anlayabildiği kanaatinde değilim. Perrin daha ziyade Faile’nin peşinde sürüklenen bir rüzgâr misali. Zaten ısınamadığım bir karakter. Ama olsun iyi ki Rand, Mat, Elayne ve Birgitte var. Dört karakter ve hepsinin yeri ayrı ayrı. Keşke gerçek hayatta olsalardı da sarılabilseydim bu karakterlere, yolculuklarında eşlik edebilseydim. Öylesine çok seviyorum yani. Belirtmeme gerek var mı, bilmiyorum: Çok severek, keyif alarak okudum. Okumanızı canıgönülden tavsiye eder, keyifli okumalar dilerim.
·
242 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Ooo daha çok var yolumuz uzun... Birgitte ile Mat'in arası çok iyi ya çok komik karakterler :D Birgitte Mat için beni general görmeyip içebildiğim tek adam diyip sarılarak karşılıyordu Andor'a geldiklerinde :D
Fascinating Discovery
Gönderi Sahibi
Zaten Birgitte ve Mat’in böyle biraz çılgın bir yanı var tatlı tatlı😁 ama yolumuz kısalıyor giderek…🥹