“Aptallar Erken Ölür” bana kalırsa, insanın kendine itiraf edemediği duygularla yüzleşmesi gibi. Herkesin içinde bir yerlerde büyüttüğü kırgınlıklar, pişmanlıklar, kaçtığı gerçekler var ya hani — işte o boşluklara sanki sessizce dokunuyor kitap. Ne tamamen karanlık, ne de umut dolu; ama hep dürüst. Bazı satırlar var ki, insan kendini orada yakalanmış gibi hissediyor. Öyle keskin değil, daha çok içten ve çıplak...
Sessizce ama derinle işliyor. Mario Puzo