Tokyo'nun Son ÇocuklarıEdebiyat & Roman
Yoko Tawada’nın distopik romanı ‘Tokyo’nun Son Çocukları’ ürkütücü, ama şiirsel. Ekolojik ve politik bir felaket sonrası dünyanın geri kalanından izole edilmiş yakın gelecekteki bir Japonya’yı anlatıyor. Kısaca, ‘Hayatta kalmak dışında her şey yasak!” Yaşadığımız dünyada da birileri sürekli yasaklar koyduğu için çok yabancısı değiliz durumun. Birileri için dünyamız bir oyun alanı, insan dahil her şey birilerinin eğlenmesi için birer materyal sadece. Öyleyse, “Biz zaten bu distopyayı yaşıyoruz,” dersem sanırım abartmış olmam. Kitabın ana karakteri de bizim gibi bir dizi saçmalıkla mücadele etmeye çalışıyor. Tokyo’nun Son Çocukları, canlılık ve gücün artık onlara ihtiyaç duymayanlara ait olduğu, melankolik ve absürt bir dünya seriyor okurun önüne. Tawada, geri döndürülemez şekilde zarar görmüş bir dünyanın resmini çizerken Japonya’nın aşırı izolasyonist politikalarını da eleştiriyor ve dış dünyadan kopmanın ülkede durgunlukla beraber yavaş da olsa bir düşüşe yol açtığını öne sürüyor. Buna direnmek gerektiği vurgusu var. Bir sonuca varmasa da direnç göstermenin en olumsuzlukta bile hayatta kalmak için iyi bir sebep olduğu gerçeği gizli satır aralarında. Ama Tawada’nın distopyası, şiddet ve isyan içermeyen pasif bir çürümenin resmini çiziyor: “Çocuklar ölürse yetişkinler yaşamaya devam ederler, ama yetişkinler ölürse çocuklar yaşayamaz.” (s. 36)
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.