Aziz Bey Hadisesi – Ayfer TunçEdebiyat
“Bazı insanlar hayatı sessizce terk eder. Çığlık atmazlar ama içlerinden fırtınalar geçer.”
Bu sabah gün doğmadan uyanıp okumaya başladım Aziz Bey Hadisesi’ni. Gözlerimi açar açmaz ilk işim kitabın kapağını aralamak oldu. Sessizliğin, şehrin henüz uyanmadığı o erken saatlerin, Aziz Bey’in iç dünyasıyla mükemmel bir uyum kurduğunu fark ettim. Sayfalar ilerledikçe, ben Aziz Bey’e doğru, o da kendi iç sessizliğine doğru yürüyordu. Bir solukta bitirdim; ama etkisi, sanki sabaha bıraktığım uykudan çok daha ağırdı.
Aziz Bey, eski İstanbul’un kibarlığını, zamana ve hayata karşı gösterdiği incelikli direnişiyle taşıyor üzerinde. Gençlik yıllarında âşık olduğu Maryam’ın Beyrut’a taşınmasıyla başlayan kırılma, onun bütün hikâyesinin eksenini değiştiriyor. Bir mektupla başlayan umut, Beyrut yolculuğunda ağır bir hayal kırıklığına dönüşüyor. Hayatın tam ortasında, kendi dünyasından dışarı fırlatılmış bir adamın, içine kapanışını izliyoruz. Sanki hayat, tam da en çok umutlandığımız yerden kırılmakta ısrar ediyor.
Beyrut’tan İstanbul’a dönüşüyle birlikte Aziz Bey’in içindeki boşluk derinleşiyor. Ne evliliği ne işi ne de toplumsal kimliği, onu yeniden hayata bağlamaya yetmiyor. Geçmişe tutunmaya çalıştıkça elinde sadece nostaljiyle örülmüş bir yalnızlık kalıyor. Bir zamanların saygıdeğer Beyefendisi, tamburuyla meyhane köşelerinde yaşam mücadelesi veren, gururla yoksunluk arasında sıkışmış bir adam hâline geliyor. Ayfer Tunç bu dönüşümü öyle büyük laflara başvurmadan, öylesine sade bir anlatımla kuruyor ki, insan kendini Aziz Bey’in yerine koymaktan alıkoyamıyor.
Beni en çok etkileyen, Aziz Bey’in yüksek sesle yakınmaması oldu. İçten içe çürüyen bir hayatı anlatıyor Tunç; ama ne Aziz Bey ne de yazar tek kelimeyle dert yanmıyor. Sadece gösteriyorlar. Sessizce, tane tane, insanın içini sızlatan bir zarafetle… İşte bu yüzden bu kitap, sadece bir karakterin hikâyesi değil; aynı zamanda geçmişle gelecek, umutla hayal kırıklığı, kültürel aidiyetle yabancılaşma arasında kalan bir dönemin romanı.
Aziz Bey Hadisesi, kısa olmasına rağmen derin izler bırakan bir metin. İçine düşmemek için direndiğimiz yalnızlığın, bazen en tanıdık suretlerde geldiğini anlatıyor. Aziz Bey gibi insanlar, hayattan büyük gürültülerle değil, usul usul, kimsenin dikkatini çekmeden çekilir. Ve geride, sustukları kadar anlam bırakarak...
Eğer kendinle kalmak, geçmişin yankılarına kulak vermek ve bir karakterin sessiz çöküşünden insan olmanın zarif trajedisini duymak istersen, bu kitap tam sana göre.
️️️️️
Okuma tarihi: 18 Mayıs 2025
Saat: 06:00 – 08:30
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.