Kitap klasik bir roman değil, ama düz bir psikoloji kitabı da değil. Doğan Cüceloğlu anlatımıyla, okuyucusunu didaktik bir şekilde değil; diyaloglara, anekdotlara ve içgörüye dayalı bir yolculuğa çıkarır.
Kitapta:
• Gerçek yaşamdan örnekler, danışan hikâyeleri,
• Kendi iç sesimizle sohbeti çağrıştıran bölümler,
• Soru-cevap tarzı iç sorgulamalar yer alır.
Yani kitap, okuru aktif şekilde içsel bir diyaloga sürükler. Okurken “ben de böyle hissetmiştim” dediğin birçok satırla karşılaşırsın.
Kitapta “içimizdeki çocuk”, bireyin çocukken yaşadığı duygusal deneyimlerin, ihtiyaçlarının ve kırılganlıklarının bugünkü yetişkin kimliğinde hâlâ aktif olan yansımasıdır. Bu çocuk sevgi, güven, ilgi, onay, korunma ister.
Çocukken bu ihtiyaçlar karşılanmadıysa, yetişkin kişi hala bu eksikliği taşır.
Bu eksiklik; ilişkilerde kaygı, değersizlik hissi, aşırı kontrol, kıskançlık gibi biçimlerde kendini gösterebilir. Kitabın ana duygusal teması sevgidir. Cüceloğlu, insanların en derininde “sevildiğini hissetme” ihtiyacının yattığını söyler. Bu ihtiyaç karşılanmadığında içsel çocuk “yaralı” kalır.
• Çocuğa küçükken “sen değerlisin” hissi verilmemişse, kişi bu değeri yetişkinliğinde dışarıdan almaya çalışır.
• Gerçek özgüven, içimizdeki çocuğun ihtiyaçlarının farkına varmakla ve ona şefkatle yaklaşmakla gelişir.
Doğan Cüceloğlu kitabında iki “benlik” olduğunu vurgular:
• Yetişkin Benlik: Mantıklı, sorumluluk sahibi, düşünen parçamız.
• Çocuk Benlik: Duygularla hareket eden, sevgiye aç, korunmak isteyen tarafımız.
Bu ikisi arasında denge kurmak, içsel huzurun anahtarıdır.
Örnek: Yetişkin benlik “mantıklı ol” derken, içsel çocuk “biri bana sarılsın” diye ağlayabilir. Bu çatışma çözülmediğinde, insan kendine yabancılaşır. En önemli kavram. Çocukken karşılanmayan duygusal ihtiyaçlar, sevgi eksiklikleri ve değersizlik hisleri, kişinin bugünkü davranış kalıplarını belirler.
Yazar der ki:
“Küçükken yaşadığın duygular bedeninde iz bırakır. O duygular büyüse de seninle yaşar.” Ve ekler “İçindeki çocuğa kulak ver. Çünkü o, ne zaman susturulmuşsa; sen bir yönünü kaybettin.” . Kitap, oldukça sade bir dil ve anlatımla yazılmış. Bu, çoğu okuyucu için büyük bir artı olsa da; daha önce psikoloji okumuş, derinlikli analiz arayan bir okur için bazı bölümler “yüzeysel” kalabilir. travmaları olan ya da ağır bastırılmış duygularla yaşayan okurlar için yeterince “rehberlik” sunmayabilir. Özellikle derin çocukluk yaraları olanlar için bu öneriler yetersiz kalabilir. Kitabın bazı bölümleri:
• “İçsel çocuğu anlamak”
• “Kendinle yüzleşmek”
• “Gerçek benliğe ulaşmak”
gibi temalar etrafında dönüp durur.
Eleştiri: Okur belli bir noktadan sonra “bu fikri zaten okudum” hissine kapılabilir.
Bu tekrarlar bazılarına güven verici gelirken, bazıları için didaktik ve uzatılmış olabilir.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.