Kitabın kapağında “öykü” yazmasına rağmen, ben bir roman okuduğumu zannederek başladım sayfalara. İlk iki öyküyü zihnimde birbirine bağlamaya çalışırken fark ettim ki her biri ayrı bir öyküymüş.
İnci Aral, her öyküsünde farklı bir kadının hayatına dokunuyor. Acılar, bastırılmış hisler, toplumun kadına biçtiği roller… Hepsi son derece sade, yalın ama bir o kadar da güçlü bir dille anlatılmış.
Bazı kadınlar susmuş, bazıları içinden haykırmış. Ama hepsinin ortak bir dili vardı: Anlaşılma arzusu. Aral, bu duyguyu öyle iyi aktarıyor ki kimi satırlar boğazımda düğüm oldu.
Bu kitap, kadın olmanın ağırlığını da, gücünü de sessizce fısıldayan bir yolculuk gibi. Her öyküde farklı bir kadının iç sesi oluyoruz.
·
2.427 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.