32 senelik emek.. "Türk Edebiyatının Gelmiş Geçmiş En İyi 100 Romanı" listesinin zirvesi..
Başyapıt..
Günümüzde dahi hakettiği değeri görmüyor bence. Günlerce konuşabilirim İnce Memed'i...
Yaşar Kemal öyle güzel kaleme almış ki yöre dilini bile çok akıcı kullanmış.
2144 sayfanın sonunda İnce Memed artık bir tanıdığınız oluyor.
Sefil İbrahim'in oğlu, Hatice'nin kara sevdası, Koca Osman'ın şahin'i, Seyran'ın hasret kaldığı kocası, Türü Ananın manevi oğlu, Kırkgöz ocağının Anacık Sultan'ın umudu.. Nerden baksan bir çocuk ama ağaların,beylerin korkulu rüyası, torosların umudu..
Abdi Ağa, Hamza, Ali Safa Bey, Çiçekli Mahmut Ağa, Şakir Ağa, Arif Saim Bey..
Kötülüğün ete kemiğe bürünmüş haliydiler. Umudunu yitirenlere umut oldu İnce Memed. Kötüler bitmiyordu ama Memed ler de bitmiyordu. Dağ taş bile adına Memed diyordu. Bağrına basıp teslim etmiyordu.
İnce Memed'lik yük oluyordu sırtına. Öldürdükçe ölüyordu ama nerde bir haksızlık duysa gözlerine gelip oturuyordu o çelik ışıltı.. İşte o zaman Toroslar toy yeri oluyordu. Zulümden kurtulan köyler Torosların Efe'sine kurbanlar kesiyordu. Dayan İnce Memed diye dile geliyordu Çukurova..
İçimde öyle bir İnce Memed sevgisi var ki..Bittiği için çok üzgünüm çok...Tekrar tekrar okuyacağım bu başyapıtı.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.