Sabahattin Ali'nin romanı olan "İçimizdeki Şeytan" hakkında kendi düşüncelerimden yola çıkarak bir kaç bir şey yazmak istiyorum.
Hepimiz dönem dönem içimizdeki şeytana uymşuzdur. Kimi zaman bilinçli kimi zaman bilinçsiz. Şeytana uymak illaki birine bir zararının dokunması yahut kötü insan olmak değildir. Bazen kendimize yaparız kötülüğü.
Bazen de korkaklık olarak görüyorum bazı şeyleri yaptıktan sonra suçu şeytana atmayı. Halbuki o şeytan dediğimiz bizim içimizde beslediğimiz bir yön.
İnsan kendine dürüst olmalı önce, kendi hissettiklerinden korkmadan kendini bulmalı. Bulması için hislerinin arkasında durup anlamaya çalışmalı. Hepimizin içinde iyi, kötü, haklı, haksız çatışması var. Çatışmalarda tuttuğumuz taraf yahut besleyipte gün yüzüne çıkardıklarımız bizi biz yapıyor. Bir nevi "Ne ekersen onu biçersin." Bazen bazı şeyleri bilmeden ekiyoruz ya da bizim irademiz duşında bahçemizde bitebiliyor. Onları fark edip benliğimize bir bahçeye özenle bakmamız gerek diye düşünüyorum.
Her bahçe kendine özgüdür toprağınıza sahip çıkın.
Sabahattin Ali'nin de dediği gibi;
"İyilik demek kimseye kötülüğü dokunmamak değil,kötülük yapacak cevheri içinde taşımamaktır."
·
68 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.