Puan vermedi·200 syf.····Okunma: 21 Mayıs 2025 22:19 Bir kitabı bitirip de kapağını kapattıktan sonra öylece oturup düşünürsün ya hani... “Ben ne okudum şimdi, niye böyle içim burkuldu, neden gülümsedim bazı yerlerde?” İşte Şermin Yaşar’ın *Söyleme Bilmesinler*’i tam da böyle bir his bırakıyor insanda.
Kitap boyunca öyle büyük olaylar, fırtınalı hayatlar anlatılmıyor aslında. Ama küçük gibi görünen şeylerin içindeki o büyük anlamlar... Orası işte insanın içine dokunuyor. Hikâyeler arasında dolaşırken sanki bir çay sohbetine misafir olmuşsun da biri sana yavaş yavaş içini döküyor gibi hissediyorsun. Hatta bazen o kişi sen oluyorsun, "Ben de böyle hissetmiştim" diyorsun.
En güzeli de bu kitap, sıradan dediğimiz şeylerin ne kadar derin, ne kadar kıymetli olabileceğini hatırlatıyor. Kimi zaman bir çocuğun gözünden bakıyorsun dünyaya, kimi zaman yıllardır konuşmayan iki kardeşin sessizliğini duyuyorsun. Ama hep içten, hep duru bir dil var. Şermin Yaşar’ın kalemi yine bildiğimiz gibi, süssüz ama etkili.
Bu kitabı eline alan birinin illa ki bir yerinde kendiyle karşılaşacağını düşünüyorum. Belki bir cümlede durup uzun uzun düşünecek, belki sadece bir gülümsemeyle geçecek ama iz bırakacak mutlaka.
Spoiler vermek istemem ama şunu diyeyim: Kitap, hayatın sesini biraz daha dikkatli dinlemeye çağırıyor. Söylenmeyenleri, sustuklarımızı, içimizde kalanı anlatıyor – ama bağırmadan, sadece fısıldayarak. Duymak isteyenlere..