Bu bir baş yapıt. Fakat şunu da eklemeliyim ki Allies Canetti derinlikli olduğu kadar okunması çok zor bir yazar. Kitabı çok zor bitirdim. Dikkatimin dağınık olduğu bir dönemde miyim yoksa kitap mı çok ağır bilmiyorum ama odaklanmakta çok zorlandım.
Bu bir aforizmalar kitabı. Birbirinden bağımsız onlarca paragraf. Yazmak tutkusu olanlar bilir; yanında bir defter taşırsın, bazen ilham geliverir, bir kaç yaşam tecrübesi ve zihnindeki düşünce ırmağından bir kaç damlanın birleşimi olan büyülü bir kaç satır dökülüverir kaleminden, sonraları baktığında “sahi! Bunu ben mi yazmışım?” diyeceğin türden. İşte öylesi satırların toplamı bu eser. Müthiş derinlikli, zengin, düşündürücü…Daha ne diyeyim!
Fakat bazı paragraflar çok uzun, yani birer aforizma olmanın ötesinde. Bazılarını anlamak ise neredeyse mümkün değil. Yani şunu söylüyorum kendime; yazar bir şey anlatıyor ama şimdi, şu yaşımda anlamam mümkün değil galiba, belki kırk belki elli yaşında anlarım. Öylesi bir bilinmezliğe sürüklüyor kitap beni. Kitle ve İktidar’da da benzer bir şeyi yaşamıştım. Mesela bir Montaigne okurken satırların akışına öyle bir kapılırsınız ki kendinize geldiğinizde çok uzak bir noktada bulursunuz kendinizi. Allain de Botton’da da benzer bir şeyi yaşarım. Sanki “Yazmak toplum içindir” dercesine sarılırlar kaleme. Fakat Canetti “yazmak yazmak içindir” der gibi örüyor duvarlarını eserlerinde. Uzun lafın kısası; Elias Canetti okumak için bence hala çok genç ve tecrübesizim.
Kitap, elbette çok güzel! Derin sularda yüzmeyi sevenlere elbette öneririm..
·
143 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Dünya savaşı görmüş hele de ikisini de birden görüp geçirmiş 20. Yyl yazarlarının ortak özelliği ... zor anlaşılır olması... şirazeden çıkmışlar, şakülleri kaymış... kendimi de 19.yyl da kalmış 20.yyl a girememiş bir okur olarak görürüm..