Yaşar Kemal sadece bir eşkıyanın hikâyesi değil; toprağından koparılmış insanların, zulmün altında ezilen ama boyun eğmeyenlerin hikâyesini anlatmış bizlere.
Memed’in dağa çıkışı, bir kaçış değil, bir başkaldırıdır. En çok da çaresizliğe, susmaya, kabullenmeye karşı bir haykırıştır. O yüzden okurken insan sadece bir roman karakterine değil, adaletin kendisine umut bağlar gibi bağlanıyor Memed’e.
Yaşar Kemal’in dili öyle canlı, öyle sahici ki, Çukurova’nın sıcağını teninde hissediyorsun, köylülerin yorgun bakışlarında kendini buluyorsun. Doğa, karakterler, olaylar… Her şey çok yerli yerinde ama abartısız, süssüz, gösterişsiz bir şekilde derin.
Kaç sene geçerse geçsin İnce Memed, hakkını arayan ve sömürülen insanların sesi olarak kalacak.
İnce Memed, sadece bir roman değil; içinden Anadolu geçen, insan onurunu anlatan bir ağıt gibi. Bitirdiğinde biraz hüzün, biraz umut, ama en çok da “iyi ki okudum” diyorsun.
Yaşar Kemal’e çokça saygı ve sevgi…
·
240 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.