Ölüm… Hakkında çok az bilgi sahibi olduğumuz ve çoğu zaman üzerine düşünmekten kaçındığımız bir hakikat.
Yaşam… Usulüne uygun, “olması gerektiği gibi” - “comme il faut” sürdürülmeye çalışılan ve hiç sona ermeyecekmiş gibi düşünülen süreç.
İvan İlyiç, yaşamını kurallara uygun sürdürdüğünü ve acı çekerek ölmeyi hak etmediğini düşenerek acıyla kıvrandığı son zamanlarında yaşantısını sorguluyor ve sorgulamanın yarattığı duygularıyla yüzleşiyor. Bu yüzleşme; ağrılar, acılar, korkular, gözyaşları, yalnızlık, inkar ve öfke ile sürüyor. Ölümün karanlığı ve bilinmezliği üzerine düşündükçe dehşeti ve içsel konuşmaları artıyor. Bol bol niçin sorularının yer aldığı bu konuşmalar, en nihayetinde cevapsız sorular yığınına dönüşüyor. Yanıt vermeye kalkıştığı her sorusu bedeninde fiziksel acılara dönüşüyor ve çaresizliği ile kıvranıyor.
Lev Tolstoy İvan İliç’in kan ter içinde savrulan halini tasvir edişinde 
Fyodor Dostoyevski tasvirlerine benzer tatlar aldım.
Benzetmelerden bol bol yararlanarak insanın iç dünyasına ayna tutabilme ustalığı beni hayran bıraktı.
Lev Tolstoy Hayat ile ilgili çıkarımlar yapmaya gayret ederek düşündürüyor. İnsanlararası ilişkiler, iş dünyasında rekabet ve yükselme, evinin perdesine kadar özenerek bir yuva kurma çabası, aile içi ilişkiler gibi kısacası insana ve hayata dair sade, etkileyici ve sorgulayıcı bir anlatım.
Lev Tolstoy İvan İliç’in kan ter içinde savrulan halini tasvir edişinde Fyodor Dostoyevski tasvirlerine benzer tatlar aldım.
Benzetmelerden bol bol yararlanarak insanın iç dünyasına ayna tutabilme ustalığı beni hayran bıraktı.
Lev Tolstoy Hayat ile ilgili çıkarımlar yapmaya gayret ederek düşündürüyor. İnsanlararası ilişkiler, iş dünyasında rekabet ve yükselme, evinin perdesine kadar özenerek bir yuva kurma çabası, aile içi ilişkiler gibi kısacası insana ve hayata dair sade, etkileyici ve sorgulayıcı bir anlatım.
·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.