Serenad
Zülfü Livaneli’nin Serenad romanı, sadece bir aşk hikâyesi değil, aynı zamanda tarihle, insanlıkla ve kalple yüzleşme romanıydı. Kitap boyunca hem geçmişin acı gerçeklerine tanık oldum hem de bir insanın içindeki sevgiye, pişmanlığa ve umuda şahit oldum.
Ana karakter Maya’nın gözünden tanıdığımız yaşlı profesör Wagner, bana birçok şeyi sorgulattı. Onun taşıdığı hüzün, içinde sakladığı aşk ve geçmişe duyduğu bağlılık beni çok etkiledi. Özellikle Nadia’ya duyduğu büyük aşk ve ona asla kavuşamaması… İçimi en çok acıtan şeylerden biri oldu.
Deniz kenarında keman çaldığı sahne ise unutulmazdı. Müzik orada bir ses değil, bir yas, bir veda ve derin bir sevdaydı. O anda içimden ağlamak geldi, çünkü onun yaşadıkları sadece birinin değil, belki de kaybolmuş binlerce insanın sessiz çığlığıydı.
Bu kitap bana şunu öğretti:
Sevmek sadece kalple olmuyor… yaşamak da lazımmış.
Ve bazen en derin aşk, kavuşamamakta saklıymış.
Serenad, geçmişin acılarını, kimlik sorgulamalarını ve kaybolmuş hayatları öyle sade ve güçlü bir dille anlatıyor ki, okurken kendini zaman zaman bir tarih sayfasında, zaman zaman bir yürek yarasında buluyorsun.
Kişisel Not:
Bu kitabı okurken kendimi hem bir yolculukta, hem de bir kalbin içinde hissettim. İçimde hem sızı, hem farkındalık bıraktı. Uzun süre etkisinden çıkamayacağım.
·
68 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.