İ🅛🅚 🅖ü🅝🅐🅗
"Bab-ı Leyâl" şiiri ile bir kapı aralanıyor…
İlk şiiriyle ruhumuza seslenen bir şair var karşımızda. Bu kapıdan içeri girdiğimizde artık yürüyen bedenimiz değil, ruhumuz oluyor. Zifiri bir karanlık, içsel bir yolculuk ve cevapsız dualarla dolu bir dünya karşılıyor bizi: Melankolinin estetikle buluştuğu bir şiir evreni.
Bunalım ve karanlık
İnsanın yüreğinde büyüyen yarık
İnsan dediğin zaten aciz bir yaratık
Tanrı 'nin yeryüzüne gönderdiği karanlık
Sanki dört dizeyle bir hayat panoraması çizilmiş…
Bu şiirlerde karanlık konuşuyor, acılar dile geliyor, düşler ise gerçekliğe meydan okuyor.
Bir adam oturmuş, içindeki şeytanları kaleme almış, hayaletleriyle sohbet etmiş. Ve sonunda bizlere gotik bir şiir haritası bırakmış. Her şiir, o kalpte açılmış bir yaraya mercek tutuyor. Bazen özlem, bazen öfke, bazen de bir kaybın şokuyla baş başa bırakıyor okuyanı.
Mitoloji ve fanteziyle genişleyen bir evren kuruluyor ardından: “Poseidon’un Varisi”, “İlham Perisi” gibi şiirlerle acı, anlam arayışına dönüşüyor. Yas, gotik bir duyguyla karanlık bir güzelliğe bürünüyor. Sevilen kişi, neredeyse bir tanrıçaya dönüşüyor; onu unutmak değil, onu yaşatmak derdiyle yazılmış dizeler var karşımızda. Acı artık bir ritüele, yas bir törene dönüşüyor.
Ve bir bakıyoruz ki şair artık yalnız değil. “Biz”,
“Tabut” gibi şiirlerde bireysel sızı, toplumsal bir yaraya evriliyor. Aşk, yitirilen değerlerle; hayal kırıklıkları, toplumsal çöküşle iç içe geçiyor. Ve nihayetinde, ölüm bile sevginin gölgesinde kalıyor.
Çünkü bu şiirlerin içinde tükenmeyen bir öz var: Sadakat.
Her şeyin bir sonu vardır, değil mi?
Şair de “Kıyamet” adlı şiiriyle genç bir kızın üzerinden karanlıkların hepsine bir son yazıyor.
Eğer şiirde karanlıkla yüzleşmeyi, düşlere sığınmayı, korkuyu estetikle yoğurmayı seviyorsan; bu kitap senin dünyana ait.
“Tek gerçekliktir düşler” diyen bir yazarın peşinden gitmeye cesaretin varsa, aç ilk sayfayı... Oku.
·
69 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.