Frances Hodgson Burnett’in “Gizli Bahçe”si ilk bakışta bir çocuk kitabı gibi görünse de, sayfalar ilerledikçe bunun çok daha fazlası olduğu hissi sinsice sirayet ediyor. Roman, yalnızlıkla başlayıp yeniden doğuşla biten bir iç yolculuk aslında hem karakterlerin, hem de bizim.Mary Lennox’un Hindistan’daki soğuk ve sevgisiz bir çevreden Yorkshire’ın sisli, içe dönük atmosferine gönderilişi, sadece mekansal değil, içsel bir kopuşun da simgesi. Mary ilk başta aksi, bencil, sevgiyle tanışmamış bir çocuk. Ama tam da bu yüzden çok tanıdık geliyor insana. Çünkü içimizde bir yerlerde, hepimiz bir zamanlar ihmal edilmiş o çocuğu taşıyoruz. Ve kitabın gücü de tam burada yatıyor. Bir okur olarak Mary’le birlikte bir bahçeye değil, kendimize açılıyoruz.Misselthwaite Malikanesi başlı başına bir karakter gibi. Odaları kapalı, bahçeleri suskun, içindeki insanlar hayalet gibi. Ve o bahçenin duvarlarının arkasındaki kapalı dünya… İşte o, bastırılmış duyguların, hatıraların, iyileşmeyi bekleyen yaraların metaforu. Bahçe kapısı her açıldığında, geçmişin taşları da yavaş yavaş gevşiyor. Mary’nin ilk kez bir şeyleri kendi elleriyle dikmeye başlaması, sevgiye ve sorumluluğa uyanışının ilk göstergesi oluyor.
Kitabın diğer kahramanları Dickon ve Colin ise, biri doğayla kusursuz bir uyumun, diğeri içe kapanmış benliğin temsili. Dickon’ı neredeyse masalsı bir figür gibi okudum. hayvanlarla konuşan, toprağı tanıyan, sessiz bir iyileştirici. Onun doğallığı ve sessiz bilgeliği, Mary’nin törpülenmemiş yanlarını yumuşatıyor. Colin ise bence romanın en büyük sürprizi. Hastalıklı ve öfkeli haliyle, insanın içine işleyecek kadar gerçek. Ama onun yeniden ayağa kalkışı hem fiziksel hem ruhsal anlamda romanın en umut verici anlarından biri. Çünkü biz o an biliyoruz ki; değişim, istemekle başlıyor.
Gizli Bahçe doğanın şifasına dair romantik bir anlatı olmanın ötesinde, sevgiyle kurulan bağların insanı nasıl dönüştürdüğünü anlatıyor. Ve bunu hiç bağırmadan, abartıya kaçmadan yapıyor. Özellikle kitabın sonunda Colin’in “Sonsuza dek yaşayacağım!” diye haykırdığı an, bir mucizeye değil, kendine inanan bir çocuğun uyanışına tanık oluyorsunuz. Burnett’in büyük başarısı da burada: Mucizeyi büyüde değil, sevgide arıyor. Ve diyor ki: “Her kalpte gizli bir bahçe vardır; yeter ki anahtarı bul.”
Son olarak, kitabın dilinden de bahsetmeden geçemem. Osman Çakmakçı’nın çevirisi duru, dingin ve karakterlerin ruhunu okura geçirecek sadelikte. Özellikle Yorkshire şivesinin çevrilme biçimi, eserin doğallığını bozmadan kültürel bağlamı yansıtıyor.
Gizli Bahçe, sadece bir çocuk kitabı değil. İçindeki çocuğa ulaşmak isteyen herkesin okumaya ihtiyacı olan, kendi duvarlarını ve bahçesini keşfetmeye hazır bir yetişkin kitabı. Ve her yeniden okuyuşta başka bir kapı açılıyor.
·
85 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.