Durum hikayelerinden, ya da genel anlamıyla roman olmayan, novellalardan bile, pek hazzetmem. Hızla başlayıp biten hikayeler için gerçekten Çehov veya Gogol olmak gerekiyor sanırım. O kalite, o mana, o derinlik lazım.
Sait Faik Abasıyanık'ın zannederim üçüncü kitabını okuyorum (Semaver, Alemdağ'da Var Bir Yılan ve bu eser). Semaver, gerçekten içlerinde en beğendiğimdi (yaklaşık on beş sene önce okuduğum için zihnim beni aldatıyor da olabilir tabii.). Neticede Abasıyanık, ne yazık ki hikayeleriyle hem merak uyandırmıyor hem akıcılık sunmuyor. Hikayelerde derin bir anlatım da sezemiyorum, Anadolu'nun veya Anadolu insanının durumunu anlatıyor desem, tam olarak o da değil. Hikayelerin tamamına yakınında kadınların "metalaştırılması" yönünde de bazı eleştiriler okudum ancak bunu manasız buldum. O devirde, belli ki bu mantığı, kadınlara bakışı yansıtmayı denemiş yazar. O konuda hakkını yemek istemem.
Okurken "bit artık" dedim (yine). Ya ben Sait Faik'i hiç anlamıyorum, ya pek de sevmediğim bir türde yazıyor diye beğenmiyorum.
Açıkçası tavsiye etmiyorum. Durum hikayesi severiyseniz belki de beğenirsiniz, o kısmı çok öznel, bilemeyeceğim.
·
71 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.