Kendime Dostoyevskiyen Notlar1K
Dostoyevski’nin başyapıtı olduğu söylenen eser; derin felsefi, ahlaki ve psikolojik temaları içeren, pek çok düşünürü derinden etkilemiş; felsefe, psikoloji ve edebiyatın iç içe geçtiği bir zirvedir. 
Fyodor Dostoyevski bu kitapta Fyodor Pavloviç’in ahlaki çöküşü, Dmitri’nin tutkuları, İvan’ın entelektüel sorgulamaları ve Alyoşa’nın manevi arayışı ile insan doğasının farklı yönlerini temsil eden ana karakterleri ile Tanrı, özgür irade, ahlak, inançsızlık, günah gibi derin meseleleri işler.
Kitaba başlamadan önce hacminden ötürü okuyup okumamakta bayağı düşündüm; doğru zaman mı diye karar veremedim, sonra eninde sonunda okunacak dedim ve başladım... Aktif bir çalışma hayatının içinde olduğumdan önce günde 50 sayfa okuyordum, sonra günlük okuma miktarımı yüzün üzerine çıkardım. Okuma disiplini oluşturmak açısından yaptığım bu plan bir yana akıcılık yönünden değerlendirirsek ilk başlarda bir ara biraz bocaladım; akmayacak diye düşündüm ama devamında öyle olmadı. Bir de itiraf etmeliyim sonlarda savcı ve avukatın konuşma kısmı -ki konuşmadan çok uzun bir belagatti- yordu beni biraz. Ama eminim Dostoyevski severler için o kısımlar dahi harikuladedir.
Uzun soluklu bu roman üstüne daha doğrusu Dostoyevski üzerine bir şeyler yazmaya açıkçası çekiniyorum. Ancak diğer taraftan kitabı bitirdiğimdeki ilk izlenimimi ileride kendime not olarak birkaç cümle ile buraya yazmak istedim sonra merak edip hatırlamak isteyeceğimi bildiğim için ama Dostoyevski üzerine bir inceleme yazma cesaretim hâlâ yok! Oysa bundan önce “Kumarbaz” ı okuduğumda bu düşüncelere sahip değildim. En azından bu derece korkak değildim yazmak için -yine de yazmadım-. Demek istediğim her yönüyle bu eserin büyüklüğü karşısında ne yazacağımı bilemediğim ne söylersem tam olmayacağını bildiğim için isteksiz yazıyorum.
Bir de okurken elimde hacimli bir kitap olduğunu ve bunun 
Karamazov Kardeşler olduğunu görünce kitap nasıl diye soranlar oldu. Bu konuda detaylı bir açıklama yerine “iyi, güzel” gibi kısa cevaplar verdim. Dostoyevski bile olsa az önce söylediklerimle çelişecek bir yorum gibi görünecekse de kimsede beklentiyi arşa çıkartıp sonra kitabı okuduğunda o noktaya varamadığında -tamamen kendiyle alakalı olan sebeplerden-olumsuz yorum yapma ihtimallerinden dolayı detaylı bir değerlendirme diyaloğuna hiç girmedim. Her birimiz farklı karakterde farklı anılar biriktirmiş insanlarız. Aynı bir kişi bir eseri ömrünün farklı zamanlarında okuduğunda farklı izlenimlere, farklı duygulara sahip olabileceği gibi benim şu an okuduğumda edindiğim izlenimim ise sadece bana ait tamamen bu ana ait bir yorumdan ibaret olacaktır. Bu yüzden herkese cevabım “iyi, güzel” kendime ise “iyi ki Dostoyevski ile bu yolculuğa çıktın ve iyi ki bu kitap ölmeden önce okuduğun kitaplar arasında” diyorum.
Meraklılarına iyi okumalar...
Fyodor Dostoyevski bu kitapta Fyodor Pavloviç’in ahlaki çöküşü, Dmitri’nin tutkuları, İvan’ın entelektüel sorgulamaları ve Alyoşa’nın manevi arayışı ile insan doğasının farklı yönlerini temsil eden ana karakterleri ile Tanrı, özgür irade, ahlak, inançsızlık, günah gibi derin meseleleri işler.
Kitaba başlamadan önce hacminden ötürü okuyup okumamakta bayağı düşündüm; doğru zaman mı diye karar veremedim, sonra eninde sonunda okunacak dedim ve başladım... Aktif bir çalışma hayatının içinde olduğumdan önce günde 50 sayfa okuyordum, sonra günlük okuma miktarımı yüzün üzerine çıkardım. Okuma disiplini oluşturmak açısından yaptığım bu plan bir yana akıcılık yönünden değerlendirirsek ilk başlarda bir ara biraz bocaladım; akmayacak diye düşündüm ama devamında öyle olmadı. Bir de itiraf etmeliyim sonlarda savcı ve avukatın konuşma kısmı -ki konuşmadan çok uzun bir belagatti- yordu beni biraz. Ama eminim Dostoyevski severler için o kısımlar dahi harikuladedir.
Uzun soluklu bu roman üstüne daha doğrusu Dostoyevski üzerine bir şeyler yazmaya açıkçası çekiniyorum. Ancak diğer taraftan kitabı bitirdiğimdeki ilk izlenimimi ileride kendime not olarak birkaç cümle ile buraya yazmak istedim sonra merak edip hatırlamak isteyeceğimi bildiğim için ama Dostoyevski üzerine bir inceleme yazma cesaretim hâlâ yok! Oysa bundan önce “Kumarbaz” ı okuduğumda bu düşüncelere sahip değildim. En azından bu derece korkak değildim yazmak için -yine de yazmadım-. Demek istediğim her yönüyle bu eserin büyüklüğü karşısında ne yazacağımı bilemediğim ne söylersem tam olmayacağını bildiğim için isteksiz yazıyorum.
Bir de okurken elimde hacimli bir kitap olduğunu ve bunun Karamazov Kardeşler olduğunu görünce kitap nasıl diye soranlar oldu. Bu konuda detaylı bir açıklama yerine “iyi, güzel” gibi kısa cevaplar verdim. Dostoyevski bile olsa az önce söylediklerimle çelişecek bir yorum gibi görünecekse de kimsede beklentiyi arşa çıkartıp sonra kitabı okuduğunda o noktaya varamadığında -tamamen kendiyle alakalı olan sebeplerden-olumsuz yorum yapma ihtimallerinden dolayı detaylı bir değerlendirme diyaloğuna hiç girmedim. Her birimiz farklı karakterde farklı anılar biriktirmiş insanlarız. Aynı bir kişi bir eseri ömrünün farklı zamanlarında okuduğunda farklı izlenimlere, farklı duygulara sahip olabileceği gibi benim şu an okuduğumda edindiğim izlenimim ise sadece bana ait tamamen bu ana ait bir yorumdan ibaret olacaktır. Bu yüzden herkese cevabım “iyi, güzel” kendime ise “iyi ki Dostoyevski ile bu yolculuğa çıktın ve iyi ki bu kitap ölmeden önce okuduğun kitaplar arasında” diyorum.
Meraklılarına iyi okumalar...·
656 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
