Kitaba başladığımda hikâyeye hemen ısındım. Ancak roman ilerledikçe bir noktada “Ben ne okuyorum şimdi?” diye düşündüm. Hülyayla gerçeği ayırt etmekte zorlandım :) Sayfalar ilerledikçe taşlar yerine oturdu, parçalar bir araya geldi ve sonunda kitapla birlikte ben de bittim. Öyle derinden, öyle içime dokunan bir son oldu ki... Kitabın son cümleleri beni özellikle sarstı. “Ya ben de dokunmadan geçersem bu hayattan?” sorusu zihnime yerleşti, kolay kolay da gitmeyecek gibi. Ah Adalet...
Nermin Yıldırım’ın dilini çok seviyorum; sade ama güçlü, tam yerinde bir anlatımı var. Bu onun okuduğum ikinci kitabıydı, ama kesinlikle son olmayacak. Kitap boyunca o kadar çok yeri işaretledim ki sanki baştan sona altını çizdim. Okurken sadece Adalet’in değil, kendi içimde bir şeylerin de peşine düştüğümü hissettim. O'nu yer yer kendime benzettim, bu benzerlikten korktum. Benim için bir kitaptan fazlası oldu kesinlikle, kendi adıma bazı dersler çıkardım çünkü Adalet haklı arkadaşlar... Bir hayat daha yok!
··
285 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.