Müthiş Bir Kolektif Sendrom Hikayesi1000Kitap
Gerçek olmasa da toplumların bu şekilde başkaldırılarının anlatıldığı kitapları seviyorum. Böyle kolektif hareketler kolektif bilince vurgu yapıyor. Bu hayatta amaçsız yaşamayan, bazı şeyler uğruna bir şeyleri hatta kendilerini bile feda edebilen insanlara derin bir saygı duyuyorum. Bazen keşke ben de böyle hareketlerin içinde bulunsam da şu hayata iz bırakarak göçüp gitsem diyorum ama sonra yine de Allah korusun diyip vazgeçiyorum. Evet, topluca bir sessiz çığlık olmak güzel. Ya da topluca bir çığlığı susturmak güzel. Ancak bu kitaptaki gibi sonu toplu katliama dönüşürse kötü…
Şunu fark etmemek mümkün değildi kitapta: Din adamları hangi din hangi toplum olursa olsun, bir şekilde insanların felaketine yol açmışlar bir zamanlar. Hep aynı terane taa o zamanlarda da o toplumlarda da yaşanmış ki kitaplara kurgu versiyonuyla işlenmiş. Hep çalıp çırpan, yoksulun malını zorla ele geçiren ama onları ‘cennet vaadi’ ile susturan bir din adamı kitlesi ve sorgusuz sualsiz buna boyun eğen cahil topluluk. Bir şekilde başkaldıran insanlar ve ölümle biten hikayeler…. Ne kadar tanıdık ne kadar…
Halk açlıktan susuzluktan kırılırken gününü gün eden papazlar, piskoposlar, belediye başkanları vs vs… Yanmaz kefenlerle, cennet vaatleriyle kandırılmaya çok müsait halk… Kitap küçücük hacmiyle öyle müthiş eleştirilerle dolu ki, okuyup anlamlandırmam kitabın hacminden 2 kat daha fazla sürdü.
Yaşantılarının b*ktanlığını, açlıktan ölmek üzere olan ve çocuklarını yememek için nehre atan bir çiftin hikayesiyle başlıyor bu ‘dansın daveti’. Sonra kolektif bir sendroma dönüyor ve sonrasında da ‘dans vebası’ olarak adlandırılıyor… Vebayı çıkaran kendileri, yayan kendileri, adını koyan kendileri. Ama;
‘Sizinkisi yangını çıkarıp dumanı suçlamak’ ….
Keyifli okumalar.
··
688 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.