MUAZZAM BİR ESER.. TAM BİR BAŞYAPIT..Edebiyat
Fyodor Dostoyevski’nin Karamazov Kardeşler adlı eseri, yalnızca bir aile dramı değil; insan ruhunun derinlerine yapılan felsefi bir yolculuktur. Bu yolculukta her karakter, farklı bir iç çatışmanın taşıyıcısıdır. Bunlardan biri olan Dmitri Karamazov, özellikle “tutku” ve “suç” kavramlarının kesişiminde duran bir figürdür.
Dmitri, dışarıdan bakıldığında hareketli, savruk, kontrolsüz tutkulara sahip biridir. Ancak asıl dikkat çekici olan, onun ruhundaki gerilimdir: Bir eylemin sınırında durmak ile o eylemi gerçekleştirmemek arasındaki o ince çizgide sıkışmış bir insandır. Dostoyevski burada önemli bir soru sorar:
“Bir insan, sadece bir şeyi düşünerek, ya da içten içe kabullenerek, gerçekten suç işlemiş olur mu?”
Bu karakter üzerinden Dostoyevski, eylemler kadar düşüncelerin ve niyetlerin de ahlaki sorumluluk taşıyabileceğini ima eder. Belki bir suç işlenmemiştir, ama insan bazen düşüncelerine “izin vererek” ya da onlara göz yumarak kendi içinde bir tür cezaya mahkûm olur. Bu ceza ne mahkeme kararına ne de toplumun yargısına bağlıdır. Bu, vicdanın iç sesiyle verilen bir hükümdür.
Dostoyevski’nin felsefesi burada sertleşir. Modern dünyanın “eyleme bakarız” diyen adalet anlayışının aksine, Karamazov Kardeşlerde insanın ruhsal alanı da sorgulama alanıdır.
·
586 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.