gölge adam ilk kitaptan beri deli gibi merak ettiğim biriydi. önceki incelemelerimi okuduysanız onun gelişi için ne kadar heyecanlı olduğumu biliyorsunuzdur. kötü yorumlar bile beni meraklandırıyordu çünkü gölge adam'ın herkes tarafından onaylanmayan ahlaki anlayışının tam da ondan beklenen olduğunu düşünüyordum ki hep söylediğim gibi, ben iyi yazılmış kötü karakterleri okumayı çok severim ama bunun yerine altı boş bir karakter okudum. nerede o ilk kitaptan beri herkesin korkulu rüyası, fark edildiğinde bile kendisi istediği için fark edilen gölge adam, nerede bu kitaptaki tek vasfı 'duygusuz' olmak olan kişi. hiç beklediğim gibi karizmatik biri çıkmadı hatta bu karakterin runyx tarafından yazıldığına bile inanmak istemiyorum. hayalet yazarlar tarafından yazıldı dense inanırım ya da kesin runyx'e nazar değmiştir başka açıklaması olamaz.
lyla'nın kim olduğunun da önceden spoilerını yemiştim ve 'o' kişinin geçmişini okuyacağımı düşündükçe kalbim paramparça oluyordu ama kitabı bitirdikten sonra acaba duygusuz olan ben miyim diye sorgulamadım değil ne yalan söyleyeyim. evet lyla'nın yaşadıklarına tabi ki de çok üzüldüm ve evet, kalbim paramparça oldu da ama yazar bunu etkileyici yazdığı için değil tamamen ben empati kurabildiğim için. tüm hayatı çok yüzeyseldi ve bazı hareketlerine bir gram bile anlam veremedim. Stockholm sendromunu bile mantıklı işleyememişti yazar. (diyorum ya runyx yazmadı diye)
gölge adam ve lyla arasındaki ilişkiyi hiç beğenmedim. yazar tüm kimyayı tristan ve morana için, tüm ateşi de dante ve amara için kullandı. bu ikisi arasında ne bir parça gerilim, ne kimya ne de duygu vardı. gölge adam'ın piercinglerini duyunca içimden bir 'wow' dedim ama bu piercingleri kullandığı sahnelerde sadece gözlerimi devirdim. serinin en çok smut sahne içeren kitabı ama bu sahneler ayrıca en ateşsiz sahnelerdi. bunları okuduktan sonra yalan yok gidip alpha ve zephyr'den özür diledim ve şu an zephyr gözümde tam bir KADIN ANAM. lyla'dan iyi her türlü. alessandro da gölge adam'dan iyi kesinlikle özür dilerim sana got herif dediğim için.
yabancı yorumlarda bu kitabın hunting adeline'dan daha karanlık olduğunu görmüştüm. daha karanlık değil ama belli ki en az o kadar karanlık olmaya çalışmış yazar:) hunting adeline'daki ciddiyet burada yoktu ve hatta acaba yazar hunting adeline'ı okuduktan sonra kurgusunu sırf ona benzesin diye değiştirdi mi diye düşündüm. benzerlikler benim gözüme çok batmadı hatta yorumları görmesem fark etmezdim bile ama yazarın hunting adeline'dan eninlenmeye çalıştığı çok belli. bari başarılı olsaydın.
tüm kitapta tek sevdiğim sahne bizimkilerin göründüğü sahneydi ve lyla adına o sahnede duygulandım da gerçekten. ama sonuç olarak bu kitabı beğenmedim. beklediğim kadar duygusal değildi. derinlik yoktu çok sığdı herşeyiyle. ve çok kısaydı. yazar sanırım sıkıldı artık yazmaktan çünkü duyduğuma göre son kitap daha kötüymüş. yine de kıyamayıp 5 puan veriyorum. ilk 3 kitabı öneririm hatta 4 bile idare ederdi ama bu değil maalesef. 3 kitap favorim, dante maroni kocam, tristan'ı öper gölge adamı da öldürürüm herkese iyi okumalar.
·
2.597 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Okuduğun için tebrikler ben çok söverek okumuştum. Ne olursa olsun bu şekilde bir hikaye ne yazara yakıştı ne de bize. 1 puanı bile çok görüyorum bu kitaba.. yazık olmuş.... Bunu okumayın ilk 4 kitap okunur ama bu yok bunu okumak hiçbir şey katmaz aksine eksiltir. Son kitabı da almayacağım hiç gerek yok.
Sümeyye first of her name mother of cats
Gönderi Sahibi
son kitap daha kötüymüş duyduğuma göre... ama ben yine de okurum her şeye rağmen seviyorum bu seriyi
