Merhaba sevgili Opiaalar okuyucuları ve öykü severler!
Bugün sizlere, benim için ve edebiyat sahamız için bir inci niteliğinde olan bir isimden bahsetmek istiyorum. Kim mi bu isim? Elbette, Tomris Uyar. Bu yazıda, onun Yürekte Bukağı adlı kitabını sizlerle birlikte tahlil etmek istiyorum.
Tomris’in kaleminin hem yapıcı hem de yıkıcı bir etkisi var. Kalemini öyle ustaca oynatıyor ki gündelik hayatın içinden sahneleri bir bakmışsınız gözlemler ve izler hâline getirmiş. Onun gözlemci ve çok katmanlı ruhu, dokuz öyküden oluşan bu kitabın her satırına sinmiş.
Kitap; aşkın ve zihnin esaretini, kadın-erkek ilişkilerini, hatta çocukları bile içine alan tematik bir derinlik taşıyor. Bu esaret tek yönlü değil; kimse kimseye doğrudan tutsak değil belki, ama ruhlar adeta bir sürgünde. Önemsizliğin sızısını da duyuyoruz satır aralarında.
Tomris Uyar’ın anlatımında kadınca bir bakış hâkim. Öyküleri, kadınların gözünden dinleriz sanki. Üstelik kullandığı anlatım tekniklerinde postmodern ögeleri de hissetmek mümkün. Ancak yalnızca “postmodern” demek yetersiz kalır; zira Uyar, öykülerinde sessizliğin sesini anlatır. Susulanları, askıda kalanları, söylenmeyenleri bizlere ulaştırmak ister. Bunu da hırçın bir dilden değil, bilge bir deniz gibi usul usul yapar.
Bence bu kitabın asıl sonu, sevgi ve güven duygularında saklıdır. Ancak bu, sevginin yapıcı değil, yıkıcı yüzünü hissettiren bir sondur. Güven ise doğrudan yazarla okur arasında kurulur.
Edebi tekniklerin zarafetle ve ustalıkla örüldüğü bu öyküleri okumaya ne dersiniz?
·
86 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.