Zeynep Esma Kızılarslan
@Opiaalar
Kabına sığamayan şiirlerini yazılarını dökmek isteyen nilüfer çiçeği
Merhaba sevgili opiaalar
Bugün sizinle beraber Namık Kemal'in Vatan Yahut Silistre eseri hakkında bilgi verip bir inceleme gerçekleştireceğiz. Vatan Yahut Silistre oyunu, "Dava Tiyatrosu" olarak adlandırabileceğimiz türler arasındadır. Namık Kemal, tiyatroda romantizm akımını benimsemiş ve bu minvalde kalem oynatmıştır. Dört perdelik oyunun konusu, Kırım Savaşı sırasında geçer. İlk perdede mekân Manastır iken, diğer perdelerde Silistre’dir. Eserde, Silistre Kalesi’ni kurtarmak için askerlerin gösterdiği fedakârlık ve kahramanlık anlatılır. Bu kahramanlık anlatısında, bir avuç gönüllünün kurtarabileceği vatanın her karış toprağına kutsallık atfedilir.
Eserde güçlü bir isim sembolizasyonu mevcuttur. Bunu ana karakterler olan İslam Bey ve Zekiye Hanım üzerinden görürüz. İslam Bey, Namık Kemal için "Yeni Türk Genci"nin ne ifade ettiğini anlatmaktadır. Bu genç, vatanı için ölmeyi göze alabilen kişidir; arkasında bıraktıkları için ne kadar üzülse de asıl olan mevcut vatandır. Namık Kemal'in vurgulamak istediği "vatan duygusu" ve dava tiyatrosu kimliği buradan gelmektedir.
Namık Kemal’in vurguladığı bir diğer nokta ise bizzat Zekiye karakteridir. Zekiye şöyle der: "Onun uğruna ölünecek vatanı var." Zekiye; vatan kavramını, vatanperverliği ve vatan sevgisini İslam Bey sayesinde öğrenir. Böylece metindeki ferdi duygular, milli duygularla birleşir.
Zekiye, oyunda kılık değiştirip "Adem" adını alarak bir erkek kılığında gönüllülerle beraber vatanı kurtarmaya gider. Ancak onun vatanı ilk başlarda İslam’ın, yani sevdiğinin yanıdır. Şahsi bir okuma olarak şunu söyleyebilirim ki; Zekiye aslında öfkelidir. Babası şehit düşmüş (ya da o öyle biliyor), annesini ve kardeşini kaybetmiştir. Hayatında tutunabildiği tek kişi olan İslam Bey’i de "vatan" denilen, "savaş" denilen olguya feda
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Merhaba sevgili Opiaalar okuyucuları,
bugün sizinle birlikte son dönemde popülerliği yeniden artmış olan Masumiyet Müzesi romanına bakacağız.
Roman, klasik modern roman özellikleri taşımasının yanı sıra postmodern bir roman olarak da karşımıza çıkmaktadır. 83 bölümden oluşan bu eserin belirgin bir tezi vardır: Aslında bir müze tanıtımının kurgulaşmış hâlidir. Orhan Pamuk, roman boyunca aşkı, İstanbul’un çevresel yapısını, zenginlik ve yoksulluk karşıtlığını, Yeşilçam esintilerini, kültürel yapıyı ve toplumsal dokuyu büyük bir titizlikle işlemiştir.
Roman, başkarakter Kemal’in anlatımıyla ilerler. Bölümlere ayrılmış yapısı ise bilinçli bir tercihtir; müze ve müze kataloğu fikriyle uyum içindedir. Bu noktada eserin tartışmalı soruları ortaya çıkar: Romanın konusu aşk mıdır, yoksa hastalıklı bir sevgi mi? Modern bir roman mıdır, yoksa postmodern bir roman mı? Bu tartışma hâlen devam etmektedir.
Okuyucu yorumumu belirtmek isterim: Romanı iki kez okumama rağmen yarım bırakmama sebep olan temel dürtü, Kemal’in zihnini hastalıklı bir yapı olarak algılamamdı. Feminist bir açıdan bakıldığında; kadınlar, özellikle Füsun ve Sibel, yalnızca Kemal’in kendi dünyasını ve duygularını yansıtma noktaları olarak konumlandırılmıştır. Öte yandan psikolojik açıdan kıskanç ve bencil bir erkek profiliyle karşı karşıyayız. “Sevgi” ya da adına “aşk” dediği şey, aslında kendi dünyasını aklama çabasından ibarettir. Görmek istediği tek şey, “Ben seviyorum” diyebilmek ve kadınların ona sıkıca sarılmasıdır. Terk edilmekten, boşlukta kalmaktan korkar; bu korkuyu da bir kibarlık maskesiyle örtmeye çalışır. Elbette bu, benim kişisel yorumumdur.
Romanı biçimsel olarak ele aldığımızda, eşya ile birey arasındaki ilişki dikkat çeker. Bu durum bizi postmodern anlatı tekniklerine yönlendirir. Yasak aşk,
