Bir cinayetle açılır perde. Ama anlatılan, bir suçtan çok bir suskunluktur.
Aşk, hafıza, kimlik ve kardeşlik... Hepsi birbirine dolanır; gerçek, anlatılanın gölgesinde kalır.
Livaneli’nin dili duru; ama altında derin bir sızı saklıdır.
Bu roman, dışarıdan bakıldığında sessiz bir ev gibi…
İçindeyse yıllardır yankılanan bir çığlık.
“İnsan bazen, en çok kendinden kaçarken kendine yaklaşır.”
Zülfü LivaneliKardeşimin Hikayesi