Bazı kitaplar bitince değil, başladıktan kısa süre sonra insanın içine işliyor. Kundera’nın bu romanı da öyleydi benim için. Felsefe, aşk, beden, hafıza, politika... Hepsi birbirine dolanmış bir şekilde akıyor satırlarda. Ama öyle ağır ağır değil, ince ince...
⠀
Kitapta en çok takıldığım kavram “hafiflik” oldu. Bazen bir şeyi önemsememek kurtuluş gibi gelir ya hani, ama ya o hafiflik aslında bir boşluksa? Ya da “ağırlık” dediğimiz şey, aslında hayatın anlamını veren bağlarımızsa?
⠀
Tomas’ın özgürlüğü, Tereza’nın derinliği, Sabina’nın ikilemleri... Hepsi bana şunu hatırlattı: İnsan sadece yaşadıklarıyla değil, seçtikleriyle de şekilleniyor. Ama asıl mesele, seçtiğimizin gerçekten bizim seçimimiz olup olmadığı...
⠀
Kundera bazen bir filozof gibi düşündürüyor, bazen bir romancı gibi duygulandırıyor. Zaman zaman zorlayıcı ama her sayfasında bir “durup düşünme” hissi bırakıyor.
⠀
Eğer bir kitap hem kalbine hem zihnine dokunsun istiyorsan, bu kitap o kitap.
⠀
“İnsan hayatı bir kez yaşar; hiçbir zaman aynı durum iki kez yaşanmaz. Bu yüzden insan, neyin doğru olduğunu asla bilemez.”
·
183 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.