Bir duruşu olmalı insanın,
bir bakışı, bir anlayışı, bir aşkı,
bir davası olmalı.
Gökyüzüne bakmayanların kalbi daha çok kirlenir.
Ve insan en çok göğe vurgun sonra zifiriliğe,
şiire ve hep Allah’a…
Uçmayı öğrenmeden göçmeye mecbur kalmış bir kuş gibi kalbimiz.
Ah şu yalnızlık!
Kemik gibi ne yana dönsem batar.
Çünkü kırıldım avuç uçlarıma kadar.
Şu küçücük kalpte nice hakkın yüklü.
Cahit Zarifoğlu
Cahit ZarifoğluYorumlar
Lütfen giriş yapınız.