Zannediyoruz ki şartlar neyse biz oyuz1000Kitap
kitabı okurken zaman zaman durdum, iç çektim, “ben bunu biliyordum ama hiç bu kadar açık görmemiştim” dedim. Sanki biri geldi, yıllardır içimde dolaşıp duran dağınık fikirleri topladı, net cümlelere dönüştürdü. Ve sonra elimden tuttu: “Haydi şimdi uygula” dedi.
Stephen Covey, bir şey öğretmiyor aslında. Hatırlatıyor.
Bildiklerimizi, unuttuklarımızı, görmezden geldiklerimizi…
Mesela proaktif olmak… Zannediyoruz ki şartlar neyse biz de oyuz. Oysa bu kitap diyor ki: “Şartlar sen değilsin. Cevabın sensin.”
Ve evet, bu çok ağır. Çünkü artık bahane yok. Artık “benim elimde değil” diyemezsin.
Bu yüzden bu kitap konforlu değil.
Ama gerçek.
Ve saygı duyulası.
7 alışkanlık?
Hayır, bu bir alışkanlık listesi değil.
Bu, “kendini tanıma” provası.
“İnsan olmanın” günlük egzersizi.
“Bir başkasının gözünden bakabilme” cesareti.
“Ne için yaşadığını unutma” hatırlatıcısı.
⸻
“Önce anlamaya çalış. Sonra anlaşılmaya.”
Bu cümleyi ilk okuduğumda gözüm doldu.
Kaç tartışma, kaç sessizlik, kaç yanlış anlaşılma geldi gözümün önüne.
Sanki hep bağırarak anlatmaya çalışmışım ama hiç dinlememişim.
Sanki hep duyulmak istemişim ama kimseyi duymamışım.
⸻
Bu kitap, üzerini örttüğüm aynaları önüme koydu.
“İşte sensin” dedi.
Olduğun gibi değil, olabileceğin gibi bak bana.
Ben de baktım.
Şaşırdım.
Üzüldüm.
Heyecanlandım.
Ama en çok şunu hissettim:
Artık seçim benim elimde.
Ve belki de bu hayatta bir insanın gerçekten öğrenmesi gereken tek şey bu:
Kendine rağmen bile dönüşebileceğini bilmek.
·
220 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.