Kitap öncelikle bencil olmamız gerektiğinden bahsederek başlıyor. Sanatın, arzuların ve hayatın kendisinin “başkaları için “olmaması gerektiğini ve olursa bu sıraladıklarımızın nasıl sakatlanacağını anlatıyor. Evet eyleme geçmeyen her arzu bireyde hastalık olarak cereyan eder. Bunu bizzat yaşamış biri olarak söyleyebilirim ki, insanın arzuları konusunda bencil olması ve kendi iyiliğini ve ruh sağlığını düşünmesi gerekiyor. Harekete geçmeyen arzunun insanın kaygısını ne kadar artırdığını ve bunu yine kendisine ve etrafına zarar vererek bastırmaya çalıştığını maalesef tecrübe ederek öğrendim.
Yasa ve yasak koyanların yapmak istedikleri tekdüze ve kontrol edilebilen hayatlar oluşturmak. Üstelik bu yasa ve yasakları oluşturan iktidar sahiplerinin kültürel ve duygusal zekaları göz önünde bulundurulduğunda onları kale almanın nasıl bir aptallık olduğunu fazlasıyla hissetmekteyiz. Bireyselleşme yolunda bencil olabilmeyi öğrenmeliyiz. Başkalarının bize öğrettiği hazları değil kendi istediğimiz hazları yaşamak için kendimizi tanımalıyız. Her ne kadar bize bunu öğretmek istemeseler de.
Toplumsal olarak kabul edilmek veya anne babamızın sevgisini kaybetmemek uğruna farkında olmadan yaşadığımız ancak hiç de istemediğimiz hayatlarımıza bir dönüp bakalım. Kaçımız kendimiz için yaşıyoruz. Ve başkalarının söyledikleri ne kadar umrumuzda.
Ancak yazar burada şunu soruyor: asla tatmin olamayacağımız hayatlar yaşıyorsak şu anki tatminsizliğimiz bizi huzursuz etmemeli! Yasak olmayan hazlar ile yetinmeliyiz! Acı çekmek gibi! Birçoğumuz huzursuz, mutsuz ve tatminsiz hayatlar yaşıyor olsak da bunu değiştirmek için harekete geçmekte zorlanmaktayız. Hatta bunu yapamadığımız için acı çekmek bize haz vermekte. Öyleyse Schopenhauer’ın dediği gibi en iyisi hiç doğmamak ise; atılmış olduğumuz dünyanın tadını çıkarmaya çalışmalıyız.
·
65 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.