Bu kitap bir dönüşüm öyküsü değil, bir teşhir öyküsüEdebiyat
Narsistik bir iç monoloğun vücut bulmuş hali.
“Ben oldum, meme bile oldum, ama hâlâ merkezde ben varım.” diyebilecek kadar megaloman.
Bu kitap bir dönüşüm öyküsü değil, bir teşhir öyküsü. Ama teşhir edilen beden değil, egonun kendisi.
O kadar kendi ile ilgili ki, bir komik unsur, bir sirk nesnesi haline gelebileceği aklına bile gelmiyor. Ünü istiyor, hazzı istiyor, tanınmak istiyor...
Bu aslında kahramanın kendini nasıl ciddiye aldığını değil, kendisinden başka kimseyi ciddiye almadığını gösteriyor. Sadece var olduğu için Kafka ile, Gogol ile aşık attığını sanıyor ve bu da onu absürd değil, trajikomik kılıyor.
Philip Roth, 1972 yılında yazdığı bu novellada özgün bir fikirden yola çıkmış ancak gelişme bölümü biraz dağınık, karakter gelişimi zayıf.
Yine de zihinsel dönüşümün aşamaları iyi düşünülmüş, final anlamlı.
Sonuçta bir narsistin, her durumda narsist kalışını okuyoruz.
Ne diyelim, var böyle tipler.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.