Bir aşk, bir kader, bir kehanet
Madeline Miller'in 
Akhilleus’un Şarkısı, Patroklos’un gözünden anlatılan güçlü ve incelikli bir aşkın hikâyesi. Savaşın acımasızlığı, kaderin kaçınılmazlığı ve aşkın direnci roman boyunca ustalıkla iç içe örülmüş bir şekilde. İncelemede spoiler denebilecek kısımlar olduğunu belirtmek isterim. Ölümlü bir insan olan Prens Patroklos, bir çocuğu öldürmesi ile Phthia'ya sürgün edilir. Her şeyini kaybetmiş olan Patroklos yarı tanrı yarı ölümlü olan Prens Akhilleus ile tanışır ve aslında her şeyini orada bulur. Akhilleus'un ve Patroklos'un birlikte büyümesini izlerken, aralarındaki dostluğun sevgiye evrilmesini de okuyoruz.
İlerleyen zamanlarda bir savaş patlak verir. Kehanet ise bellidir. Akhilleus en güçlüsüdür, Aristos Achion'dur ama sonunda ölecektir. Akhilleus ise, ölecekse de onurlu ve şöhretli bir şekilde ölmeyi seçerek Troya Savaşına gitmeyi kabul eder. Patroklos, ölüme bile onunla gitmeye hazır olarak onu asla bırakmaz. İkisi için de aynı şey vardır; biri ölürse, diğeri de onun peşinden gider. Savaş sırasında seneler geçer, Akhilleus gücünü gösterir, diğerleri tarafından saygıyla anılır ancak hâlâ bir galibiyet olmamasıyla birlikte bazı değişiklikler de olur. Akhilleus, ona gösterilen saygıyı gördükçe daha fazlasını ister. Öldürmeye alışır, hoşuna gitmeye başlar, kendi benliğinde kaybolur. Şöhret, onu gittikçe kör ve sağır eder. Ne Patroklos'un gözlerindeki duyguları görür ne de sessiz çığlıklarını duyar. Patroklos ise sevdiği adamın gözleri önünde değişimini izler, hiçbir şey yapamaz.
Ve işte; Patroklos’un sesi, zamanın suskunluğunu delerek bizlere ulaşıyor. Bu şarkı, sadece bir aşkın değil, sessiz bırakılmış bir karakterin sesini duyurma çabasının da şarkısı. Kimi zaman fısıltı gibi, kimi zaman çığlık gibi,
Ama daima yankı bırakarak...
Akhilleus'un gururu ise gittikçe öyle ağır basar ki artık ne kendisine duyulan nefret, ne de ölen insanlar umrundadır. Kendi şöhreti, kendi gururu, kendi mevkisi... Ta ki son damlaya kadar, gideceğini hiç düşünmediği kişiyi kaybedene kadar...
Konusu ile yazım dili açısından güzeldi. Karakterlerin her duygusunu derinden hissetmek çok hoşuma gitti. Kitap masal gibi aktı gerçekten.
Yıldızlı okumalar dilerim.
Madeline Miller'in Akhilleus’un Şarkısı, Patroklos’un gözünden anlatılan güçlü ve incelikli bir aşkın hikâyesi. Savaşın acımasızlığı, kaderin kaçınılmazlığı ve aşkın direnci roman boyunca ustalıkla iç içe örülmüş bir şekilde. İncelemede spoiler denebilecek kısımlar olduğunu belirtmek isterim. Ölümlü bir insan olan Prens Patroklos, bir çocuğu öldürmesi ile Phthia'ya sürgün edilir. Her şeyini kaybetmiş olan Patroklos yarı tanrı yarı ölümlü olan Prens Akhilleus ile tanışır ve aslında her şeyini orada bulur. Akhilleus'un ve Patroklos'un birlikte büyümesini izlerken, aralarındaki dostluğun sevgiye evrilmesini de okuyoruz.
İlerleyen zamanlarda bir savaş patlak verir. Kehanet ise bellidir. Akhilleus en güçlüsüdür, Aristos Achion'dur ama sonunda ölecektir. Akhilleus ise, ölecekse de onurlu ve şöhretli bir şekilde ölmeyi seçerek Troya Savaşına gitmeyi kabul eder. Patroklos, ölüme bile onunla gitmeye hazır olarak onu asla bırakmaz. İkisi için de aynı şey vardır; biri ölürse, diğeri de onun peşinden gider. Savaş sırasında seneler geçer, Akhilleus gücünü gösterir, diğerleri tarafından saygıyla anılır ancak hâlâ bir galibiyet olmamasıyla birlikte bazı değişiklikler de olur. Akhilleus, ona gösterilen saygıyı gördükçe daha fazlasını ister. Öldürmeye alışır, hoşuna gitmeye başlar, kendi benliğinde kaybolur. Şöhret, onu gittikçe kör ve sağır eder. Ne Patroklos'un gözlerindeki duyguları görür ne de sessiz çığlıklarını duyar. Patroklos ise sevdiği adamın gözleri önünde değişimini izler, hiçbir şey yapamaz.
Ve işte; Patroklos’un sesi, zamanın suskunluğunu delerek bizlere ulaşıyor. Bu şarkı, sadece bir aşkın değil, sessiz bırakılmış bir karakterin sesini duyurma çabasının da şarkısı. Kimi zaman fısıltı gibi, kimi zaman çığlık gibi,
Ama daima yankı bırakarak...
Akhilleus'un gururu ise gittikçe öyle ağır basar ki artık ne kendisine duyulan nefret, ne de ölen insanlar umrundadır. Kendi şöhreti, kendi gururu, kendi mevkisi... Ta ki son damlaya kadar, gideceğini hiç düşünmediği kişiyi kaybedene kadar...
Konusu ile yazım dili açısından güzeldi. Karakterlerin her duygusunu derinden hissetmek çok hoşuma gitti. Kitap masal gibi aktı gerçekten.
Yıldızlı okumalar dilerim.·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.