Susan ÇocukEdebiyat
Esasen faili ‘meçhul’ olmayan, her şeyin apaçık ortada olduğu kayıplar her coğrafyada çok acı bir şekilde yaşanmış, yaşanıyor.
“Bugünün ve dünün ölüleri”ni unutmamaya çağıran suskun bir çocuğun sessiz çığlığı. Bir eşin, kayıp eşinin ardından yıllarca sürdürdüğü mücadelesi, yazdığı mektupları, inadı.. Aklıma gelen Cumartesi Anneleri..
Bu romanı okurken Cezayir’in bağımsızlık mücadelesine , 1962’de gelen bağımsızlıktan önce yaşanan trajedilere ve ardından da devam eden bitmek bilmez mücadeleye tanık oluyoruz.
Otobiyografik bir özellik taşıyan romanda yazar, çocukluğunun silinmeyen, hep taze kalan, acı izlerini, kabuk tutmayan yaralarını kaleme alıyor. Kişisel tarihini aktarırken acıyla, utançla, ızdırapla bezenmiş bir milletler tarihini de gözler önüne seriyor.
Özgürlük için sömürgeciliğe karşı verilen mücadele elbet sonuç bulacaktır ancak bu uğurda yaşananlar hiç de masum değil. Toplumların kanla yazılmış tarihini okurken olanların, sadece gerçekten insanca yaşamak isteyenlerin başına gelen felaketler olduğunu görüyoruz her defasında.
Fakat..
‘Umut’ ve ‘İnat’ hep var.
·
144 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.