Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Selamlar!
Bugünün kitabı, klinik psikolog ve psikanalist olan Marie-Claude Akiba-Egry'den Susan Çocuk. Çevirisi Şirin Erkan Leitao'ya ait olan kitap, yazarın ilk edebi eseri.
Cezayirli bir Yahudi olan yazarın babası, Cazayir'in bağımsızlığından iki gün önce 2 Temmuz 1962'de kaçırılır. Ve yazar bu kayıptan 1 yıl sonra atalarının topraklarını terk edip, ailesi ile birlikte Fransa'ya zorunlu göç eder. Geriye sadece birkaç fotoğraf ve hatıra kalır. Yaklaşık 20 yıl sonra ise Cezayir'e dönüp babasının kayboluşunu araştırmaya başlar Akiba-Egry. Öğrendiklerini, bulduklarını, bulamayıp muammada bırakılanları bir kitapla anlatmaya karar verir. Ve şöyle der: "Sessizliği öldürmek için yazıyordum."
1982 yılında döner Cezayir'e. Reibell'de Messali Hac'ın yönetiminden memnun olmayan bir grup gencin kurduğu Ulusal Kurtuluş Cephesi'nin (FLN) başlattığı ayaklanma, birçok tutuklanmaya yol açar. Bağımsızlık mücadelesinde Cezayir'de birçok ev mühürlenir, 3192 insan evine geri dönemez ve "kaybolduğu varsayılır." İşte bu insanlardan biridir yazarın babası. Bağımsız Cezayir'de, okuru bir bugüne bir geçmişe götürerek tüm yaşadıklarını anlatmaya başlar yazar. Resmî makamlardan gelen cevap yerine bile geçmeyen birkaç belge, annesinin çaresizce birçok yere yazdığı mektuplarla karşılaşır. Çocukluk anılarını, anılardan kalan kırıntıları, kayboluşun sonrasını okumaya başlarız biz de.
Tüm karışıklığın ortasında, yas tutmanın dayanılmaz bir hâl alışıyla geçer zaman. Kabullenilen, susulan, elden hiçbir şey gelmeden hüzünle ilerleyen yokluğun boşluğunu dolduramaz hiçbir şey. "Kayıpların cenazesi yok. Sessizlik onların mezarı" sözleri ile anlatır yazar bu duyguları. Sadece kâğıtta birer isimden ibaret olan insanların sesi olur yazdıklarıyla.
Bazı sayfaları içim titreyerek, üzülerek okudum. Babasını
‘Yazı yazan ve kendisine cevap verilmeyen bir çocuktum. Soru sormayan bir çocuk. Cevap beklemeyen bir çocuk.
Yazı yazmak babamı hayatta, beni de onun yanında tutuyordu. Kendime bir baba yaratmak için yazıyordum. Sessizliği öldürmek için yazıyordum.’
.
Cezayir bağımsız olmak üzere ama meydanlardan sokak aralarına kadar kaos var. Gidenler, ölenler, savaşanlar, kaçanlar hepsi bir arada.. Bir de gideceği hesaba katılmayanlar - kaçırılanlar var.
Marie-Claude Akiba Egry’nin babası gibi. 1962’de köyünden kaçırılan babasının yokluğunda neler hissettiğini anlatıyor yazar. Bekleyişi, özlemi, belirsizliği ve kabullenişi.
Özellikle babasının mektuplarıyla yazıya-okumaya yönelmesini anlattığı kısımlardan çok etkilendim. Geçen sene tam da bu zamanlar okuduğum Hisham Matar’ın Dönüş’ünü andım sıkça. Matar da babasını bekliyordu yıllar boyu. Onun da ailesi için de hiçbir şey eskisi gibi olmuyordu. Bir kişinin yokluğu kocaman bir delik açıyordu ve yerine ne konsa dolmuyordu.
Dönüş’ü de Susan Çocuk’u da okumanızı isterim, kaybedişin ne denli kavurucu olduğunu görüp yaşanılan her anın değerini hissedebilmek için ~
.
Şirin Erkan Leitao çevirisiyle~
Susan ÇocukEdebiyat
Esasen faili ‘meçhul’ olmayan, her şeyin apaçık ortada olduğu kayıplar her coğrafyada çok acı bir şekilde yaşanmış, yaşanıyor.
“Bugünün ve dünün ölüleri”ni unutmamaya çağıran suskun bir çocuğun sessiz çığlığı. Bir eşin, kayıp eşinin ardından yıllarca sürdürdüğü mücadelesi, yazdığı mektupları, inadı.. Aklıma gelen Cumartesi Anneleri..
Bu romanı okurken Cezayir’in bağımsızlık mücadelesine , 1962’de gelen bağımsızlıktan önce yaşanan trajedilere ve ardından da devam eden bitmek bilmez mücadeleye tanık oluyoruz.
Otobiyografik bir özellik taşıyan romanda yazar, çocukluğunun silinmeyen, hep taze kalan, acı izlerini, kabuk tutmayan yaralarını kaleme alıyor. Kişisel tarihini aktarırken acıyla, utançla, ızdırapla bezenmiş bir milletler tarihini de gözler önüne seriyor.
Özgürlük için sömürgeciliğe karşı verilen mücadele elbet sonuç bulacaktır ancak bu uğurda yaşananlar hiç de masum değil. Toplumların kanla yazılmış tarihini okurken olanların, sadece gerçekten insanca yaşamak isteyenlerin başına gelen felaketler olduğunu görüyoruz her defasında.
Fakat..
‘Umut’ ve ‘İnat’ hep var.
Susan Çocuk /
Marie-Claude Akiba-Egry
Cezayir’in bağımsızlığından hemen önce köyünden kaçırılıp öldürülen ve nereye gömüldüğü dahi bilinmeyen bir babanın hikayesi #susançocuk
Babasının “fiziksel” yokluğuyla büyüyen ama yüreğinde ona duyduğu sıcaklığı bir an olsun kaybetmeyen küçük kız ve annesinin pes etmek nedir bilmeyen mücadelelerinin anlatıldığı yakıcı mı yakıcı bir özlem hikayesi.
”Susma” nın ne büyük bir eylem olduğunu haykıran bir eser #susançocuk
Yayıneviyle, yazarın Türkçe’deki ilk romanıyla tanışmış oldum ve her ikisini de çok sevdim. “Baba” deyince akan sular durulur ki bende ama bu eser de katmeri oldu. Çok güzeldi, tavsiyemdir
#alıntı
Adaleti ve hakikati talep ediyordu. Hakikati ve adaleti.
Yüzünü bile görmediği bu kadın onu duygulandırmıştı. Sözcüklerinin kudretiyle.
Bilinmez bir denklem bağlıyor bizi birbirimize.
Onun hatırasını bir suskunluk sandığına hapsetmişti.
@liverayayinevi
#susançocuk #liverayayınevi #marieclaudeakibaegry
"Telefonun zili yarı boş salonda çaldı.Kaçırılma haberi odada yankılandı. Şu tek cümleyi yüksek sesle söylediğimi hatırlıyorum:" Baba öldü." Sonra sustum."
Cezayir'in bağımsızlığından hemen önce 1962'de köyünden kaçırılıp öldürülen ve nereye gömüldüğü bilinmeyen bir babanın hikayesi.
Otobiyografik bir hikaye bu. Birazı yazarın hatırladıklarından birazı da annesinin ölümünden sonra eline geçen mektuplardan yola çıkarak yazılmış bir roman.
Çok etkileyici bir konusu var. Savaşın kötülüğü aileleri, toplumları nasıl parçaladığı kişisel bir hikayeden yola çıkarak etkileyici bir dille anlatılmış. Romanın çevirisi de çok başarılı.
Çok sevdim okuyun.
Puan vermedi·184 syf.·
2023 261. kitabı
Marie - Claude Akiba - Egry
Susan Çocuk
"Cazayir'in bağımsızlığından iki gün önce 2 Temmuz 1962'de kaçırılır. Ve yazar bu kayıptan 1 yıl sonra atalarının topraklarını terk edip, ailesi ile birlikte Fransa'ya zorunlu göç eder. Geriye sadece birkaç fotoğraf ve hatıra kalır. Yaklaşık 20 yıl sonra ise Cezayir'e dönüp babasının kayboluşunu araştırmaya başlar Akiba-Egry. Öğrendiklerini, bulduklarını, bulamayıp muammada bırakılanları bir kitapla anlatmaya karar verir. Ve şöyle der: "Sessizliği öldürmek için yazıyordum.
"Kaybettiklerimiz için ağlamaya hakkımız yok mu? (S:134)
"Babasının “fiziksel” yokluğuyla büyüyen ama yüreğinde ona duyduğu sıcaklığı bir an olsun kaybetmeyen küçük kız ve annesinin pes etmek nedir bilmeyen mücadelelerinin anlatıldığı yakıcı mı yakıcı bir özlem hikayesi."..
Tamda #babalargünündeokunmasımanidaroldu.
#Buyurun
Susan Çocuk beni kalbimden vuran bir kitap oldu.1962'de Cezayir bağımsızlığını kazanmadan kısa süre önce kaçırılan,öldürülen ama naaşının nerede olduğu bilinmeyen bir baba;dirayetli,azimle onu arayan,ölümünü asla kabul etmek istemeyen onurlu bir anne,yüzüne kapanan kapılar...Küçük yaşta babasız kalan,onun hatıraları ile yaşayan,fotoğraf ve anıları ile hafızasında yolculuk yapan bir kız çocuğu.
Cezayir'de adı asla savaş olarak telaffuz edilemeyen bir kıyım,yıkım,acılarla yoğrulan bir halk,zorunda kalınan bir göç ve şahane bir kitap.Yazar zamanda ileri geri yolculuk ediyor ama öyle berrak bir dili var ki bu durum okumayı zorlaştırmıyor.Hem vurucu hem edebî cümlelerle dolu,her açıdan doyurucu bir eser.Eserden Cezayir tarihine,savaşa,isyana dair çok şey öğrendim.Ayrıca Yahudiler,Müslümanlar,Fransızlar,bombalar,kayıplar,katiller,katledilenler,hapsedilenler,işkenceler,dul kalanlar...İnsanı alıp götüren bir kitap daha da ötesi yazarın hayatından izler taşıyan,otobiyografik bir eser.Iflah Olmaz Optimistler Kulübü ve Kaybetme Sanatı Cezayir tarihine dair;Dönüş ise yine Kayıp bir babanın ardına düşen müthiş kitaplar.
Cezayir Edebiyatı
Livera Yayınevinden çıkan kitap, aynı yayınevinden çıkmış ‘’Kaybetme Sanatı’’ adlı eser gibi benzer dönem ve coğrafyayı anlatıyor. Yine Cezayir, bağımsızlığını kazandığı 1962 yılı ve önceki dönemlerde olan karışıklıklar. Fakat bu kitaptaki kahramanımız Cezayirli Yahudi bir kadın. Bağımsızlıktan 2 gün önce kaçırılan babasının öyküsünü, 20 yıl sonra Fransa’dan geri dönüp araştırmasını, çocukluğunda hatırladığı anılarını ve annesinin bulunması için verdiği dilekçeleri okuyorsunuz. Annesinin verdiği dilekçeler sıkça tekrarlanmış. Evet ortada bir dram, bir acı var. Kayıp bir baba, bir bilinmezlik, adı konulamamış bir ölüm, acılı bir bekleyiş en azından mezarı olsun diye yapılan uğraşlar. Ama sıkılarak okuduğumu ifade etmeliyim. Maalesef ‘’Kaybetme Sanatı’’ kadar güzel bulamadım.
1962-Cezayir'in bağımsızlığını kazanmasına günler kalmasına rağmen kaos ortamı ve bu hengamede kaybolan 3binden fazla kişi.Bu kişilerden biri de yazarımızın babası.Katledildiyse naaşı nerede,yaşıyorsa hani?Yok.
Kayıptan 20yıl sonra Fransa'dan Cezayir'e dönüp araştırmaya başlıyor yazarımız.Kız çocuğu iken babasını nasıl hasretle beklediğini,annesinin resmi makamlarla yazışmalarını ve hep geçiştirilişini,annesini daha da üzmemek adına giderek suskunlaşan bir kız çocuğuna dönüşmelerini okuyoruz.Babasının vaktizamanında annesine gönderdiği mektupları okuyabilmek ve yazılanlara sığınmak için bir acele okumayı öğrenmiş yazarımız.Çok acı.
Kendi hayatımla paralellikler kurdum,kitaba kapıldım diyebilirim.Dönmeyecek olanı beklemek çocuk yüreği ile.Kapı çalsa babası diye koşmak.Anneyi üzmemek için sessiz ağlamayı öğrenmek.Fotoğraflardan dünya kurmak.Yüreğinde oyun kurup oynamak.Koku ve ses kavramları üzerinde bikaç yerde durmuş yazar.O kadar iyi anlıyorum ki...
Ben küçük bir kız çocuğu değilim ama yine de hazırlıksız yakalandım bu kitaba.Ya da hâlâ öyleyimdir...Bir yanımla...Donup kalan.
Yazarın gerçek hayat hikayesini okuduğumuz hüzünlü bir eser. Kitapta bir eşin mücadelesi, bir küçük kız çocuğunun baba özlemi, babasız büyümesini görüyoruz. Gerçekten yazarın annesinin çabasına hayran kaldım. Ben o kadar güçlü olup onun yaptıklarını yapabilir miydim bilmiyorum.
Kitabın konusuna geçelim. Yazarımızın babası Cezayir' in bağımsızlığını kazanmasından 2 gün önce kaçırılır ve bir türlü ondan haber alınamaz. Yazarımızın küçüklüğünde yaşadığı yerlerdeki karmaşayı görürüz. Gerek farklı dinlerden insanların olmasından, gerekse o dönemlerde Cezayir' in hala Fransa sömürgesi olmasından. Bir yerde artık ipler kopar. Cezayir bağımsızlığını kazanır hem de halk oylaması ile. Ama o dönemde çok insan ölür, kaybolur ve bir çok insan oradan uzaklaşmak zorunda kalır. İşte o kaybolan insanlardandır yazarımızın babası. Annesi sürekli babasının bulunması için konsolosluklara hatta daha birçok üst makama dilekçeler yazar, eşinin bulunmasını ister. Ölüp ölmediğini bile bilmeden, umut ederek zaman geçirirler. Yazarımız yıllar sonra büyüdüğünde doğduğu, babasının kaybolduğu topraklara geri dönüp olayı araştırır. İşte böyle hüzünlü, umutla olan bir bekleyişi, belirsizce babasız geçen yılları okuduğumuz bir kitap 'Susan Çocuk' .
Livera yayınevinden okuduğum ilk kitaptı. Ben beğendim. Meraklılarına tavsiye ederim. Herkese iyi okumalar dilerim :)
