İlerlemek için durmak da gerekEdebiyat
Kitap, adı gibi bir vaatte bulunuyor: rahatlamak. Ama bu rahatlama, öyle anında gelen, her şeyi çözen türden değil. Daha çok, zihninin en yorgun köşelerine çekilmişken birinin hafifçe kapıyı aralayıp “buradayım” demesi gibi.
Kitabı okurken zaman zaman durdum. Bazı sayfalar bana iyi geldi, bazılarıysa biraz yüzeyde kaldı. Ama en çok değişim ve kendini kabullenme üzerine söyledikleri kaldı aklımda. Çünkü biz genelde değişimi; büyük kararlar, net kopuşlar, dramatik başlangıçlarla eşleştiriyoruz. Oysa bu kitap daha sade bir şey söylüyor: "Değişmek için önce olduğun hâli kabul et."
Çok aşina olduğum bir düşünce de olsa bu düşünceyi okumak bana iyi geldi. Belki de zamanlamadan kaynaklıdır ama mükemmel versiyonumu aramayı bırakmam gerektiğini yeniden hatırlattı. Bazen sadece nefes almak da yeter, bazen de sadece yataktan kalkmak.
Elbette tamamen bağ kuramadığım bölümler de oldu. Yer yer sosyal medya paylaşımı tadında kısa, yüzeysel cümlelerle ilerlemesi bazı duyguların derinliğini biraz eksik bırakmış gibiydi. Belki de bu yüzden tam olarak içine giremedim bazı yerlerin.
Her şeyin “daha hızlı, daha üretken, daha mükemmel” olmayı dikte ettiği bir dünyada; “olduğun yerden de bir yere varabilirsin” diyebilmek bence cesur bir şey. Ve bazen bir kitap, tüm sorulara cevap vermez. Ama bir soruya birlikte susar. Rahatlama Kitabı da benim için biraz böyleydi.
·
935 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.