İlk kez bir kitabı henüz bitirmeden hakkında yazmak istedim. Çünkü her sayfasında altını çizdiğim bir cümleye, durup düşündüğüm bir ifadeye rastlıyorum. Bu kitap, tek solukta okunamayacak kadar derin; ama aynı zamanda bitmesini istemeyecek kadar da akıcı. Her sayfası düşündürüyor, her cümlesi bir iç hesaplaşma başlatıyor. İşte bu yüzden Cioran’ın tarzını çok seviyorum. Anlatımındaki o sade ama etkileyici dil, düşüncelerindeki keskinlik ve cesaret beni hem etkiliyor hem de bana kendi varoluşumu, duygularımı ve yorgunluklarımı sorgulatıyor.
Emil Cioran, bu eserinde yaşamın yükünü, insanın varoluşundaki sancıyı saklamadan ortaya koyuyor. Onun kelimeleri, basitçe söylenmiş cümlelerden çok daha fazlası; her biri varlığın temel sorularını gündeme getiriyor. Okurken, her satırda kendimi yeniden tanıdım, bazen yorgunluğumu, bazen umudumu bazense inancımı sorguladım.
Kitap, okuyucusunu zorlamadan, yormadan ama bir o kadar derinlemesine düşündüren bir metin. Cioran’ın dili, gösterişten uzak, samimi ve doğrudan. Bu yüzden metin, ruhuma dokundu, çünkü karmaşık duyguları en yalın şekilde ifade ediyor.
Doğmuş olmanın sakıncası ne kadar büyük olsa da, bu kitabı okumak o sakıncayı anlamaya ve kabul etmeye bir adım daha yaklaştırıyor. Cioran’ın sözleriyle yüzleşmek, kendi içimdeki çelişkilerle barışmanın kapısını aralıyor.
Ve sanırım en önemlisi, bu kitap bana yaşamın ağırlığını reddetmek yerine, onunla birlikte var olmayı öğretti. Çünkü bazen en cesur davranış, sadece var olmaya devam etmektir
·
85 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
