Küçük Kadınlar” – Bir Yuvanın Kalbini Hissetmek
Louisa May Alcott’un Küçük Kadınlar kitabını bitirdiğimde, içimde tarifsiz bir sıcaklık kaldı. Kitabın her sayfasında sanki bir soba yanıyordu da ben başımı Jo’nun omzuna yaslamışım, Meg’in mutfağında çay içiyorum, Beth’in piyano sesini duyuyorum, Amy’nin resim defterine usulca bakıyorum gibiydi. Her biri benim gibi kırılgan, umutlu, bazen hayalperest ama en çok da kalpleriyle yaşayan kızlardı.
Bu kitap, yalnızca dört kız kardeşin büyüme hikâyesi değil; aynı zamanda aile olmanın, yoksulluğun içinde bile sevgiyle zenginleşmenin, kadın olmanın, hayallerin peşinden gitmenin ve değişerek büyümenin içten bir anlatımı. Karakterlerin her biri kendimden bir parça gibi. Özellikle Jo… O asi, yazmayı seven, kalıplara sığmayan haliyle benim içimdeki küçük asi kızı ortaya çıkardı. Ama Beth’in o sessiz iyiliği, Meg’in içtenliği, Amy’nin tutkusu da eksik olmadı bende. Her biri farklı bir yönümü aydınlattı.
Bazen güldüm, bazen gözlerim doldu. Özellikle Beth’in hastalığı… Kalbimin üzerine oturdu sanki. Ama kitabın ruhu asla karanlıkta bırakmıyor insanı. Her zorlukta sevginin ve umudun bir yolunu çiziyor.
Bana sorarsanız, Küçük Kadınlar sadece bir klasik değil; bir dost, bir öğretmen ve zaman zaman bir ayna. İçinizi ısıtan, geçmişte bir yerlere götüren ama aslında sizi bugüne daha sıkı bağlayan o nadir kitaplardan. Her yaştan kadının –ve aslında her insanın– içinde bir Jo, bir Beth olduğunu hatırlatan, unuttuklarımızı fısıldayan bir roman.
Kalbimin rafında, en üstte bir yeri oldu.
Keyifli okumalar.
·
1.739 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.