“Onlar da insandı.”2024 Okuma Raporları
Ah Bekir… Ah Kırım…
Cümlelerimi nasıl toplamalıyım, toplayabilir miyim bilmiyorum.
Bekir’in hayatı toprakla, sessizlikle ve kendi hâlince var olmaya çalışmakla geçiyordu; ta ki kızının büyüdüğünü, evlenme çağına geldiğini fark edene kadar… Ayşe’sini kimseye kıyamıyordu. Remzi’yi severdi ama veremezdi, yüreği izin vermezdi. Sonra “onlar” geldi… Ivan ve Kala Mala. Aç, susuz, yabancı ama zavallı iki Rus askeri. Bekir acıdı. Evini, ekmeğini, yorgunluğunu paylaştı. Çünkü “onlar da insandı.” Ama bu merhamet, önce kızını, sonra kendisini aldı ondan. Tüm inandığı değerler, uğruna savaştığı sadakat, bir anda darmadağın oldu. Ayşe gitti, Macik gitti, Bekir toprağında yalnız kaldı. Ah Bekir, sen hep doğru olanı sandın, hep susarak sevdin. Ve sonunda çok şey kaybettin. Ama yine de en azından… kendi toprağında öldün. Bu bile bir zaferdi sana, çünkü çoğunun bir mezarı bile olmadı.
#276099306
“Ötekiler, o hayvan gibi sürülüp götürülenler…
Onlar da insandı!”
·
346 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.