Biri veya birileri tarafından ödüllendirildiğimizde kendimizi nasıl hissederiz? Ne yaparız? Teşekkür mü etmeliyiz bizi ödüllendirdiği için? Peki biz o ödülü hak ettik mi? Bize ödülü veren kişi-ler yanlı mı davrandı? Hesaplaştık mı kendimizle?
Nasıl hissederiz kendimizi peki? Hangi duygular yoğunlaşır içimizde? Ödülün verdiği coşku, mutluluk , heyecan. Ya da ödül elimizde ve ne yapacağımızı bilememenin korkusu mu? Hangisi?
Peki kime, kimlere teşekkür etmeliyiz?
Bize teşekkür etsinler diye kapıyı tutup bekledik değil mi?
- Buyrun efendim geçin
- Ne zahmet ettinz? Çok teşekkürler.
- Ne demek ben teşekkür ederim.
Sevdiğimiz insanlardan bekledik teşekkürü:
Eşimizden:
- Canım çok güzel bir hediye bu, çok teşekkürler.
Ailemizden:
- Oğlum sen olmasaydın nasıl kalkardım bunca yükün altından. Çok teşekkürler.
Arkadaşımızdan:
- Abi bana biraz borç verir misin, işler düzelince veririm hı?
........ Çok sağol, çok teşekkür ederim.
Mahalle esnafından:
- Kardeş ben gelene kadar dükkanda gözün olsun. Biri bir şey çalar falan.
- Tamam abi.
- Çok teşekkürler.
Bir yazar var. Ödüllendirilmiş bir yazar. Ödül törenine çağrılıyor ve 45 dakikalık bir konuşma yapmak zorunda. Belki işler çığrından çıkar ve bu teşekkür konuşması bir tokat gibi iniverir insanlarin yüzüne.
Daniel Pennac, her alınan ödülden sonra törenin gereksiz olduğuna, oradaki insanların samimiyetsiz olduğuna, aslında teşekkür ettiğimiz kişilerin sırf teşekkür edelim diye orada bulunduklarına, ödül sahibine; şimdiye kadar dünyadaki yerin neydi deyip ödül aldığında ise sevgi gösterisinde bulunan aile bireylerinin sahte gülümsemesine ve daha birçok şeye değiniyor..
Peki bu incelemeyi okuyanlar? Onlara teşekkür yok mu?
Teşekkür ederim.
Çok teşekkür ederim.
·
118 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.