Her sayfasında mizahla birlikte sevilenin kaybının acısını içeriyor 'Aşırı Gürültülü ve İnanılmaz Yakın'. Gürültülü, çünkü bir çok karakterin konuşmaları ve en çok da anlatamadıkları iç sesleriyle kakafoni içeriyor. İnanılmaz yakın, çünkü her an gidenin bıraktıklarını hatırlıyor, eşyalarına dokunuyor ve onu hissediyoruz... Oscar, yakın zaman önce okuduğum Kirpinin Zarafeti' ndeki Paloma gibi sıradışı, zeki, algıları kuvvetli ve duyarlı bir çocuk. 11 Eylül saldırılarında kaybettiği babası için duyduğu 'keder' ayağındaki botlarına 'ağırlık ' yaparken, kendini çimdikleyerek morartıyor; duygularını bastırmayı türlü türlü icatlarla ve gözlemlerle, bilim insanlarına yazdığı mektuplarla gidermeye çalışıyor. Babasıyla ilişkisine, konuşmalarına, paylaşımlarına hayran kaldım. Duyduğu kederi ben de hissettim onunla...
Babasının odasında bulduğu bir anahtarla kendisine bırakıldığını sandığı sırrı çözmeye, onun nasıl öldüğünü öğrenmeye adıyor bundan sonraki aylarını. Neyse ki yalnız değil bu arayışta. Aynı binada oturan komşusu Bay Black, gideceği yerler, görüşeceği kişiler için kendisine eşlik ederken farkına varmadan pek çok kişinin yaşamına dokunuyor ve değiştiriyorlar. Bu arada caddeleri, sokakları, parkları ve en ünlü binaları ile New York güzellemesi de okuyoruz haliyle...
Romanda okuduğum ilk bölümden sonra aklıma Dennis Quaid'in baş rolde yer aldığı Frekans filmi geldi. (New York 'ta itfaiyeci olan babasının garip bir doğa olayıyla otuz yıl önce gönderdiği radyo frekansını yakalayıp bağlantı kuran oğlu ve zamanda yolculuk/ olayların değişmesi.. sağlam bir filmdi. ) Bu kitaptan da benzer tadı alacağıma dair bir his vardı içimde. Olmadı, farklı yerlere sürüklendi roman...Sayfalar ilerledikçe Oscar'ın hikayesine dedesi ve babaannesinin tuhaf ve hayatı ıskalayan öyküleri karıştı. Onlar da benzer acıları ve kayıpları Dresden'de yaşamışlar ABD 'ye gelmeden önce. Romanın en vurucu ve sarsıcı bölümlerinden biriydi Dresden'in Bombalanması -Hayvanat Bahçesinde yaşananlar bölümünde nefes alamadım- her neslin bir sonrakine aktardığı savaşın/terörün miras bıraktığı acının Oscar ile son bulmasını diledim- imkânsız olmasına rağmen-
Yazarın anlatıyı destekleyen dizgi oyunları ve görsel yazı tekniklerini bolca kullanması romanı özgün kılarken, okurlara da farklı bir deneyim kazandırdığını belirtmeden geçmeyeyim. Görsellerde de kelimelere gerek duymadan hüznü ve çaresizliği derinden hissedeceksiniz. Kitabı seçip öneren arkadaşıma da teşekkürlerimi yolluyorum, sessizce...
·
163 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Hatice Çakır
Gönderi Sahibi
Rica ederim😊 Okumalısın Diğdem, beğeneceğine inanıyorum ve uzun süre etkisinde kalacaksın inan...
Kalemine sağlık Hatice 👏🏻 Kitabı okumak istememe sebep oldun. Malum sebeplerle okumam diyordum ama :))))) Teşekkürler ☺️